ามขัดขืน หากมีผู้กระทำความผิด จงใช้กฎระเบียบของจวนมาจัดการ”
คำพูดของหลงเทียนอวี้สร้างความมั่นคงให้กับตำแหน่งของหลินเมิ้งหยายิ่งขึ้น
เกรงว่าแม้แต่พระสนมเต๋อเฟยเองก็คิดไม่ถึงว่าลูกชายที่ตนเองรู้จักจะแสดงท่าทางไร้เยื่อใยกับนางเช่นนี้
ทุกคนล้วนมองออกว่าจิ่นซู่เป็นเพียงเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเท่านั้น
หากไม่มีใครคอยหนุนหลัง มีหรือนางจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้
ขณะที่พระสนมเต๋อเฟยกำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมา หยุนลั่วกลับกระตุกชายเสื้อของนางไว้ ก่อนจะส่ายหน้าเพื่อส่งสัญญาณว่าตอนนี้ยังมิใช่โอกาสเหมาะสม
พระสนมเต๋อเฟยกลืนคำพูดลงคอ ก่อนจะเหลือบมองหลินเมิ้งหยาที่ยังคุกเข่าอยู่บนพื้น
นางแพ้แล้ว
“อวี้เอ๋อร์พูดถูก เปิ่นกงอายุมากแล้ว ต่อจากนี้ไปให้เมิ้งหยาเป็นผู้ดูแลจวนอวี้ให้ดี ส่วนจิ่นซู่ ข้าขอมอบให้พวกเจ้าเป็นคนจัดการ หยุนลั่ว กลับกันเถิด”
ทว่าจิ่นซู่เข้าไปคว้าแข้งขาของหยุนลั่วเอาไว้
ดวงตาเผยให้เห็นความหวาดกลัว แต่ทุกคนต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าหญิงสาวที่กำลังร้องห่มร้องไห้อยู่นี้ไม่เอ่ยอะไรออกมาสักคำเดียว
หยุนลั่วก้มลงมองจิ่นซู่ที่กำลังเกาะแข้งเกาะขาตนเอง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ และเตะนางออก
เดินตามหลังพระสนมเต๋อเฟย คนเหล่านั้นลับหายไปจากสายตาของหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้
“พวกเจ้ารีบลุกขึ้นเถิด”
เมื่อเห็นว่าพระสนมเต๋อเฟยเดินลับไปแล้ว หลินเมิ้งหยาไม่รอให้ใครเข้ามาประคอง นางรีบลุกขึ้นแล้วเข้าไปประคองร่างของสาวใช้
