ทันทีที่นางเปล่งเสียงออกมา
ถึงอย่างไร นางยังคงเป็นนายหญิงของจวน เรื่องนี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
“พระชายาเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ พระสนมเต๋อเฟยมิได้สั่งให้ทำเช่นนี้ แต่เป็น…ช่างเถิด เช่นนั้นให้ผอจื่อคนนี้เข้ามาอธิบายให้พระชายาฟังจะดีกว่า”
จิ่นซู่พูดจบ ผอจื่อคนหนึ่งก็ถูกผลักออกมาจากทางด้านหลัง
หลินเมิ้งหยาเหลือบมองด้วยสายตาเย็นชา นางจำได้ทันทีว่านางคือผอจื่อที่มักจะทำอะไรขวางหูขวางตาในตำหนักหลิวซิน
ได้ยินมาว่านางเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันกับป๋ายซ่าว
หลังจากที่ผอจื่อคนนั้นได้เห็นหลินเมิ้งหยา ร่างกายของนางพลันสั่นเทิ้ม
นางรีบคุกเข่าแล้วโขกหัวลงกับพื้น
“พระชายาได้โปรดไว้ชีวิตด้วยเพคะ! หนู่ปี้เองก็ได้รับคำสั่งมาอีกทอด ดังนั้นจึงทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้ พระชายาได้โปรดอภัยให้หนู่ปี้ด้วย”
หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองเล็กน้อย ก่อนจะเหยียดยิ้มเย็นยะเยือก
“จงเล่าความจริงมาให้หมด มิเช่นนั้นจงนำตัวนางไปโบย”
