หลิวซิน ตอนแรกหนู่ปี้คิดว่านั่นเป็นคำสั่งของพระชายา แต่คิดไม่ถึงเลยว่าป๋ายซ่าวจะบอกว่าไม่รู้เรื่องนี้ ปกติเงินเดือนของสาวใช้คนนี้จะได้รับเพียงสามตำลึงเท่านั้น เช่นนั้นเงินสิบตำลึงนั้นมาจากที่ใดกันแน่? พอหนู่ปี้ลองตรวจสอบข้อมูลให้มากขึ้นจึงรู้ว่านางคือตัวการที่ขโมยเงินออกไป! อีกทั้งหนู่ปี้ยังหาเงินห้าสิบตำลึงนั้นเจอแล้วด้วย!”
ป๋ายจื่อส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย หยาดน้ำตานองหน้า
“หนู่ปี้ไม่ได้ทำ เงินสิบตำลึงเป็นเงินที่พระชายามอบให้ ส่วนเงินห้าสิบตำลึงเป็นเงินรางวัลที่พระชายามอบให้ หนู่ปี้ไม่เคยขโมยเงินใครมาก่อน พวกเจ้าอย่าได้ใส่ร้ายคนบริสุทธิ์เช่นนี้!”
แม้จะถูกตบหน้าจนบวมเป่ง แต่ป๋ายจื่อก็ยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง
ก่อนที่หลินเมิ้งหยาจะมาถึง นางถูกทรมานอย่างแสนสาหัส
หากมิใช่เพราะป๋ายซูและป๋ายจีพยายามห้ามเอาไว้ เกรงว่านางคงถูกตีตายไปแล้ว
แต่นางไม่เข้าใจ ทั้งที่คุณหนูเป็นคนมอบเงินเหล่านั้นให้นาง เหตุใดคนเหล่านี้จึงนำมันมาเป็นข้ออ้าง
“ฮึ เจ้ามันปากแข็ง ทูลพระชายา หนู่ปี้เอ่ยถามป๋ายซ่าวแล้ว นางมิเคยเห็นเงินหกสิบตำลึงนี้”
คำพูดของจิ่นซู่ทำให้หลินเมิ้งหยาเข้าใจอะไรบางอย่าง
ชำเลืองสายตาเย็นชาระคนเจ็บปวดไปทางพระสนมเต๋อเฟย ก่อนจะเลื่อนสายตามองทางป๋ายซ่าวที่ก้มหน้าหลบตา
นี่เป็นการจัดฉากยึดอำนาจนาง
ร่องรอยของความเย็นชาปรากฏขึ้นในหัวใจ นางเพิ่งนึกได้ว่าเงินหกสิบตำลึงคือเงินที่ท่านลุงป๋ายนำมามอบให้เมื่อ
