เดือนที่แล้ว
ตอนนั้นนางดีใจมากจึงนำไปเก็บไว้ที่ป๋ายจื่อ ตอนนั้นคิดเพียงแค่ว่าหากพวกผอจื่ออยากดื่มหรือกินอะไรก็ให้ป๋ายจื่อนำเงินเหล่านั้นไปซื้อ
แต่คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะกลายมาเป็นหลักฐานมัดตัวป๋ายจื่อ
เล่นงานนางไม่ได้ ดังนั้นจึงหันมาเล่นงานสาวใช้ของนางแทน
“เจ้ามีหลักฐานหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยามิได้ร้องโวยวาย แต่กลับถามเสียงเย็นยะเยือก
ป๋ายจื่ออยู่กับนางมานานแล้ว หากต้องการลงโทษนาง คาดว่าคงมิใช่เพียงการตบหน้าอย่างแน่นอน
“ทูลพระชายา มีหลักฐานแน่นอนเพคะ นี่คือสมุดบัญชีที่เขียนเอาไว้อย่างชัดเจนว่าเงินหายไปห้าสิบตำลึง”
พระสนมเต๋อเฟยไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากพูด จิ่นซู่เอ่ยตอบอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่านางฝึกปรือมาอย่างดี
ในเมื่อถึงขั้นวางแผนมาขนาดนี้แล้ว เกรงว่าจะไม่ใช่แผนการธรรมดา
“เอามาให้ข้าดู”
หลินเมิ้งหยารับสมุดบัญชีมาพลิกดู สมุดบัญชีถูกเขียนอย่างเป็นระเบียบชัดเจน
นางไม่จำเป็นต้องดูก็รู้ว่าป๋ายซ่าวเป็นคนละเอียดรอบคอบ ดังนั้นนางจึงสบายใจที่ยกให้ป๋ายซ่าวเป็นผู้ดูแลเรื่องนี้
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องนี้จะเป็นจุดอ่อนในการกลับมาทำร้ายตัวนางเอง
ไม่ต่างอะไรจากโยนหินกระทบเท้าของตนเองเลยแม้แต่น้อย!
“เมิ้งหยา นับตั้งแต่วันที่เจ้าแต่งงานเข้ามาอยู่ในจวน เจ้าใส่ใจการงานและขยันหมั่นเพียรเสมอมา แต่สาวใช้คนนี้ของเจ้ากลับไม่ได้เรื่อง เพื่อรักษาชื่อเสียงของเจ้าเอาไว้ เปิ่นกงเห็นว่าเจ้าควรจัดการนางเสียดีกว่า หนึ่
