งเพื่อให้เหล่าข้าทาสบริวารดูเป็นตัวอย่าง สองเพื่อขจัดปัญหา เจ้าคิดเห็นเช่นไร?”
พระสนมเต๋อเฟยเอ่ยออกมาโดยไร้ซึ่งความรู้สึกกระดากใจ เพียงคำพูดนี้กลับทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกเหมือนถูกจู่โจม
แม้คำพูดจะดูเหมือนทำเพื่อหลินเมิ้งหยา แต่ในความเป็นจริงแล้วกลับกำลังถามหาเอาความรับผิดชอบจากนาง
“หม่อมฉันซาบซึ้งใจยิ่งนักที่หมู่เฟยคิดถึงหม่อมฉันเสมอ แต่สาวใช้คนนี้เป็นเพ่ยเจี้ยของหม่อมฉัน เช่นนั้นได้โปรดเห็นแก่หน้าหม่อมฉันสักครั้ง ยกโทษให้นางได้หรือไม่เพคะ?”
หลินเมิ้งหยายังคงไว้หน้าพระสนมเต๋อเฟยอยู่มาก
นางจำได้ขึ้นใจถึงความหวังดีที่หลงเทียนอวี้มอบให้นางเสมอ
ดังนั้นแม้พระสนมเต๋อเฟยจะทำให้นางลำบากใจ แต่นางก็พยายามอดทน
ทว่าพระสนมเต๋อเฟยกลับเหยียดยิ้มเย็นชา
“บ้านเมืองมีขื่อมีแป แต่ละบ้านเองก็มีกฎระเบียบ สาวใช้คนนี้ฝ่าฝืนกฎระเบียบ ฉะนั้นต้องได้รับโทษ เจ้าเป็นถึงเจ้านาย อย่าได้ทำให้ทาสรับใช้หยิ่งผยองลำพองใจมิเช่นนั้นจะเกิดเรื่องใหญ่เอาได้ เข้ามา ลากตัวสาวใช้คนนี้ไปโบยจนตาย”
ที่นี่คือตำหนักหยาเสวียน ดังนั้นคำสั่งของพระสนมเต๋อเฟยจึงเป็นสิทธิ์ขาด
ผอจื่อร่างกายกำยำจึงรีบเข้ามาหมายจะจับตัวหลินเมิ้งหยาและป๋ายจื่อ
ป๋ายซูถูกคนจับตัวเอาไว้ขณะที่คิดจะเข้าไปช่วย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าร่างของผอจื่อเหล่านั้นอยู่ๆ ก็จะกระเด็นออกไป
“ไอหยา เจ็บเหลือเกิน”
เสียงร้องโหยหวนดังระงม หลินเมิ้งหยากลับมีท่าทางสงบนิ่ง
แต่เมื่อเห็นร่า
