งสูงโปร่งกำยำยืนกำบังนางเอาไว้ นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึง
“ท่านอ๋อง ท่าน…”
น้าจิ้งเยว่มองหลงเทียนอวี้ด้วยอาการตกตะลึง ทุกครั้งเวลาอยู่ต่อหน้าพระสนมเต๋อเฟย หลงเทียนอวี้มักเป็นคนกตัญญูรู้คุณ
แต่หลังจากแต่งงานออกเรือนแล้ว ความคิดของเขาขัดแย้งกับพระสนมเต๋อเฟยเสมอ หากยังเป็นเช่นนี้ เหนียงเหนียงจะต้องอาฆาตพยาบาทหลินเมิ้งหยาเป็นแน่
ผลปรากฏว่าสีหน้าของพระสนมเต๋อเฟยเปลี่ยนไป นางมองลูกชายด้วยสายตาเย็นชา
“บังอาจ เจ้ากำลังทำอะไร! หรือเปิ่นกงไม่มีแม้แต่อำนาจที่จะจัดการสาวใช้เพียงแค่คนเดียว”
หลงเทียนอวี้ชักมือกลับ ดวงตาคมกริบกวาดมองทุกคน อุณหภูมิภายในห้องลดลงกะทันหัน
“หมู่เฟย ลูกเคยบอกแล้วว่าที่นี่คือจวนของลูก หาใช่ตำหนักชิงกงในวัง”
ดวงตาเผยให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยว
เมื่อก่อนหมู่เฟยเคยกล่าวว่าเขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เรื่องในจวนไม่จำเป็นต้องให้นางเข้ามาข้องเกี่ยว
นับตั้งแต่วันนั้น เขาจึงได้รู้ว่าการเป็นเจ้านายของจวนนั้นเป็นเช่นไร
แต่พอมาวันนี หมู่เฟยคิดจะบีบบังคับหลินเมิ้งหยา จึงใช้กฎของวังหลวงมาจัดการ ช่างน่าขันสิ้นดี
ป๋ายจื่อเป็นเด็กสาวร่าเริง นางมักจะส่งเสียงหัวเราะพูดคุยกับเขาเสมอ ทุกครั้งที่มีของอร่อยหรือเรื่องสนุก นางมักจะแบ่งปันให้กับเหล่าผอจื่อในตำหนักหลิวซิน
ยิ่งไปกว่านั้น หลินเมิ้งหยารักนางเสมือนน้องสาวแท้ๆ อาหารการกินหรือแม้แต่ของใช้ก็มักจะเก็บเอาไว้ให้นาง
แล้วสาวใช้แบบนี้จะยักยอกเงินไ
