ด”
หลินมู่จือมองออก ชายผู้มีใบหน้าท่าทางเย็นชาผู้นี้ใส่ใจหลินเมิ้งหยายิ่งนัก
แต่ความสัมพันธ์ของคนในราชวงศ์นั้นแสนเปราะบาง ไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยาจะสามารถเดินบนธารน้ำแข็งอันแสนบางเฉียบนั้นได้หรือไม่
“ลูกขอคารวะท่านพ่อ”
ขอบตาเปียกชื้นเล็กน้อย
คุกเข่าโขกศีรษะลงพื้น หลินเมิ้งหยามิอาจทำใจแยกจากกับพ่อของตนเองได้
ทว่าการกลับมาของท่านพ่อมีอิทธิพลใหญ่หลวง
ตอนนี้นางตกเป็นเป้าสายตาของผู้อื่น หากยังอยู่ที่บ้านสกุลหลินต่อ เกรงว่าหลงเทียนอวี้และท่านพ่อจะตกที่นั่งลำบาก
“เด็ก…เด็กดี ไปเถิด อย่าได้เป็นห่วงข้ากับพี่เจ้าอีกเลย”
บางคำพูด แม้จะไม่ได้พูดออกมาแต่คนในครอบครัวเดียวกันล้วนเข้าใจ
หลินมู่จือมองตามหลินเมิ้งหยาที่เดินออกไปและเหลียวหลังกลับมาซ้ำๆ จนลับหายไป สีหน้ากลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง
“วันนี้เจ้าทำให้พวกเราต้องแยกจากกัน ซ่างกวนฉิง ชีวิตคู่ของเจ้ากับข้าตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาคงจบกันแต่เพียงเท่านี้”
เขาส่งเสียงเย็นชา ซ่างกวนฉิงทรุดนั่งลงบนพื้น นางรู้ดีว่านี่หมายถึงอะไร
“ไม่ ท่านพี่…ท่านพี่! ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นคำสั่งจากฮองเฮา ข้าถูกใส่ร้าย ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์! ท่านพี่ ท่านต้องเชื่อข้า”
ซ่างกวนฉิงเข้าไปเกาะขาของหลินมู่จือ ร้องไห้สะอึกสะอื้น
“เช่นนั้นเหตุใดเสี่ยวหยาจึงถูกวางยาพิษ? ฮึ เจ้ากุมอำนาจของจวนมานาน หรือเจ้าจะบอกว่าตนเองไม่รู้เรื่อง? เข้ามา จับฮูหยินและคุณหนูรองไปขังไว้ที่เรือนหลังสวน หากข้าไม่
