านเมืองแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้เป็นวันที่ทัพหลวงจะเดินทางเข้าสู่เมืองหลวง เหล่าทหารและแม่ทัพได้รับอนุญาตให้กลับบ้านของตนเองได้
ผู้คนบนถนนหนทางต่างตื่นเต้น พวกเขาอยากชื่นชมเหล่าคนรักผู้กล้าหาญของตนเอง
เช้าวันนี้ หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในร้านหรูอี้โหลว มองดูบรรยากาศคึกคักด้านนอก
“นายท่านใกล้จะมาถึงแล้ว! นายหญิง ดีจริงๆ เลยเจ้าค่ะ!”
ป๋ายจื่อดีใจยิ่งนัก สมัยเด็กเวลาที่นายท่านและคุณชายใหญ่กลับมา นางกับคุณหนูจึงจะมีวันเวลาอันแสนสงบสุข
แม้ตอนนี้นางจะได้มารับใช้คุณหนูจนมิต้องกังวลเรื่องอาหารหรือเสื้อผ้า
ทว่าความหวังในใจยังคงเหมือนเดิมมิแปรเปลี่ยน
“เจ้านี่หนา ตกลงกำลังหวังให้ท่านพ่อข้ากลับมาหรือเพราะชอบขนมฝูหรงที่ร้านหรูอี้แห่งนี้กันแน่? ครู่เดียวเจ้ากินเข้าไปแล้วถึงสามถาด มั่วหรานเอ๋ย ข้าว่าร้านหรูอี้ของเจ้าจะต้องถูกนางกินจนขาดทุนเป็นแน่”
หลินเมิ้งหยาส่งเสียงหยอกล้อ มั่วหรานและชิงหลีต่างหัวเราะตาม
หลังจากได้ทำความรู้จักกับเจ้าสำนักมานานสักระยะหนึ่ง พวกเขาล้วนคุ้นเคยกับอุปนิสัยใจคอของนางดี
นางเป็นคนที่เข้าถึงง่าย
ทุกที่ที่นางไปล้วนมีเสียงหัวเราะและความสุขใจ
พวกเขาเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดนายท่านจึงเปลี่ยนแปลงไปเพราะนางมากขนาดนี้
“ข้าไม่มีความสามารถอย่างป๋ายซ่าวที่จะถูกพระสนมเต๋อเฟยขอยืมตัวไปตั้งแต่เช้านี่นา ข้าน่ะนะ…มีหน้าที่กินขนมฝูหรงแต่เพียงเท่านั้น”
ป๋ายจื่อแลบลิ้น ก่อนจะหยิบขนมฝูหรงสีขาวด
