้วที่ชิวอวี้เป็นไท่อี หลินเมิ้งหยาส่งสายตาชื่นชมไปทางเขา
ท่ามกลางสายตาของทุกคน ไม่นานเลือดสีดำสนิทก็ถูกขับออกจากร่างกายของฉินมั่ว
ชิวอวี้เหลือบมองหลินเมิ้งหยา นางไปเรียนรู้วิธีการอันน่าทึ่งนี้มาจากที่ใด?
เลือดสีดำของฉินมั่วไหลลงท่วมเตียงจนดูราวกับแอ่งน้ำเล็กๆ
หลินเมิ้งหยาสั่งให้ป๋ายจีนำยาที่เหลือเข้ามา อีกทั้งยังสั่งให้เตรียมน้ำอุ่นเอาไว้
ยาพิษที่ทะลักออกมาสาดกระเซ็นลงบนพื้น
อากาศภายในกระโจมคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดผสมกลิ่นเหม็นของยาพิษ
ตอนนี้ใต้เท้าฉินรู้แล้วว่าพระชายากำลังทำอะไร
เมื่อเห็นว่าฉินมั่วขับพิษออกมาได้มากแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงนำยาที่เหลือทาบนร่างกายของเขา
นางดึงแขนเสื้อขึ้น หยิบอ่างน้ำขึ้นมาแล้วค่อยๆ ราดรดลงบนร่างของชายหนุ่มที่เพิ่งผ่านความตายมาหมาดๆ
“พระชายา งานที่ต้องออกแรงเช่นนี้ให้กระหม่อมทำเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
คิดไม่ถึงเลยว่าชิวอวี้จะเสนอตัวเข้าช่วย
หลินเมิ้งหยาหันไปมอง ก่อนจะพยักหน้า
น้ำอุ่นค่อยๆ ถูกราดรดลงบนตัวของฉินมั่ว
บางทีอาจเพราะพิษถูกขับออกมาจนหมดแล้ว คิ้วที่ขมวดเป็นปมของชายคนนี้จึงคลายลง
หลินเมิ้งหยายืนอยู่ด้านหลังสุด เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้ว นางจึงหมุนตัวออกจากกระโจม
ถึงอย่างไรนางก็เป็นหญิง ของลับบางอย่างนางก็ไม่ควรมอง
“เสี่ยวหยา เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
เมื่อเดินออกมาจากกระโจมแล้ว หลินเมิ้งหยาถูกพวกหลินหนานเซิงเข้ามาห้อมล้อม
โชคดีที่อาการลิ้นชาของนาง
