องหน้าของชายชุดดำนิ่ง ท่าทางไม่เหมือนคนที่กำลังถูกจับตัว
“หากเคียดแค้นก็จงฆ่าข้าเสียเถิด แต่ทั้งเจ้าและพวกเขาจะต้องตายอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนข้า!”
สถานการณ์พลิกผัน ตอนนี้หลินเมิ้งหยาเปรียบเสมือนแมวส่วนคนเหล่านั้นมิต่างอะไรจากหนู
ไม่ว่าใครก็คิดไม่ถึง คำพูดนั้นของหลินเมิ้งหยาควรเป็นพวกเขาต่างหากที่ต้องพูด…มิใช่หรือ?
“เจ้าคิดหรือว่าเจ้าจะหนีรอดออกไปได้? แต่ถ้าหากฆ่าพวกพ้องของเจ้าจนหมด เช่นนั้นก็นับว่าข้ามิได้ขาดทุนอันใดเลย”
ก่อนออกมาปฏิบัติภารกิจ หัวหน้ากำชับแล้วว่าอย่าประมาทหลินเมิ้งหยา
คิดไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายชีวิตของพวกเขาจะอยู่ในกำมือของนาง
แต่ถึงกระนั้น นางกลับมีเรื่องที่ยังห่วงอยู่
ผลปรากฏว่าดวงตาของหลินเมิ้งหยาสั่นไหว ท่าทางไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนเมื่อครู่
“ได้ เช่นนั้นเจ้าจงหยุดมือ ข้าจะไว้ชีวิตพวกเขา”
ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในภาวะตึงเครียด หลังจากที่ชายชุดดำครุ่นคิดดูแล้ว เขาจึงเก็บดาบ
“หากเจ้าไปกับข้า ข้าจะปล่อยพวกเขาไป”
ไร้ยางอาย! หลินเมิ้งหยาน่ะหรือจะเสียเปรียบ นางกลอกตาก่อนจะเอ่ยเยาะ
“ฝันไปเถอะ! คิดหรือว่าเจ้าจะฆ่าพวกเขาได้? ตอนนี้เจ้าไม่รู้สึกคันบ้างหรือ?”
ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็เผยสีหน้าประหนึ่งหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์ เมื่อครู่เป็นเพียงการเจรจาหลอกล่อเท่านั้น นางไม่คิดจะปล่อยพวกเขาไปแม้แต่คนเดียว
นางเพียงแค่พยายามยื้อเวลาเพื่อให้ยาออกฤทธิ์ก็เท่านั้น
แม้แต่ชายชุดดำสองคนข้างๆ นางก็เริ
