พราะข่าวลือระหว่างเจ้ากับท่านอ๋องจะทำให้เจ้าสามารถเผยอตัวขึ้นมาครองตำแหน่งได้? เตียงของหลงเทียนอวี้ ใช่ว่าเจ้าจะตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาได้!”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้สีหน้าของทุกคนพลันไม่น่ามอง
เตียงของหลงเทียนอวี้ใช่ว่าใครจะปีนขึ้นไปได้อะไรกัน? คำพูดหยาบคายเช่นนี้ แม้แต่พระสนมเต๋อเฟยเองก็ผงะ
“เจ้า…”
ถึงอย่างไรเจียงหรูฉินก็ยังเป็นเด็กสาวที่ยังมิได้ออกเรือน เมื่อถูกปรามาสเช่นนี้ ใบหน้าของนางจึงแดงก่ำ ดวงตาถลึงโต
“ดึกขนาดนี้แล้ว เหตุใดหมู่เฟยจึงยังไม่พักผ่อนกระนั้นหรือ?”
ตอนนี้เองที่เสียงของหลงเทียนอวี้ดังขึ้น ทุกคนหันหน้าไปทางประตู
ร่างสูงโปร่งสวมใส่ชุดสีขาวก้าวเข้ามา
บนศีรษะประดับด้วยมงกุฎสีทองลายมังกรกางกรงเล็บ ยิ่งมองยิ่งรู้สึกน่าเกรงขาม
ใบหน้าหล่อเหลาเหยียดยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
ทุกคนล้วนครุ่นคิดว่าเขาได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่หรือไม่
“ท่านพี่ ท่านมาก็ดีแล้ว ข้ามีเรื่องจะบอกท่าน”
ดวงตาของเจียงหรูฉินเปล่งประกาย นางคิดอยากจะฟ้องบางอย่างกับเขา
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะผลักนางออก ก่อนจะก้าวมายืนตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
“วันนี้ข้าสั่งให้เจ้าไปจองที่นั่งร้านหรูอี้ไว้ให้ เหตุใดจึงยุ่งวุ่นวายจนเพิ่งกลับมาในเวลานี้เล่า? เหนื่อยหรือไม่?”
สุ้มเสียงอ่อนโยนช่างอ่อนหวานราวน้ำจัณฑ์ชั้นดีที่ทำให้คนดื่มมัวเมา
จับมือเล็กที่ขาวราวหิมะขึ้นมา ก่อนจะกุมเอาไว้ในฝ่ามือหนาของตนเอง ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่าน
“หมู่เฟย ตอน
