อนกับชุดที่พวกเขาสวมใส่ไม่มีผิด หลินเมิ้งหยารับไปถือเล่น
เป็นหยกน้ำดี แต่รูปเปลวไฟนี่มันอะไรกันแน่?
“นี่เป็นเปลวไฟจิ้งจอก เจ้าเด็กน้อยของข้าเจ้าเล่ห์ดั่งจิ้งจอก ฉะนั้นสัญลักษณ์นี้จึงเหมาะสมที่สุด”
หัวเราะดังลั่น เขาไม่อาจพูดออกมาได้ว่าเพียงนางได้เห็นสัญลักษณ์นี้ก็จะนึกถึงเขา
เท่านี้เจ้าเด็กน้อยก็จะจดจำเขาไปได้ตลอดชีวิต
“เปลวไฟจิ้งจอก?” หลินเมิ้งหยาพลิกดู แน่นอนว่ามันให้ความรู้สึกแปลกประหลาด ทว่ากลับดูเป็นสัญลักษณ์ง่ายๆ ที่ไม่ว่าใครก็สามารถทำลอกเลียนแบบได้ นางจึงหยิบกระดาษและพู่กันขึ้นมา ก่อนจะเขียนสามคำลงไป
“เอ้า ช่วยข้าใส่อักษรสามตัวนี้ลงไปที ต่อจากนี้ไปทุกคนจะต้องมีของสิ่งนี้ แต่ทุกคนจะมีสัญลักษณ์แตกต่างกันออกไป พวกเราต้องจดเอาไว้ให้ดีจะได้ไม่สับสน พวกเจ้าคิดเห็นเช่นไร?”
ชิงหูรู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่ดี กลุ่มสามสหายย่อมต้องลึกลับกว่าเถาฮวาอู๋
จะมีหน่วยข่าวกรองที่ไหนมองหาข่าวตามข้างถนนบ้าง?
หยิบกระดาษในมือของหลินเมิ้งหยาไปดู ชิงหูแปลกใจเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่ามันคือตัวอักษรอันใด
“ไม่เข้าใจใช่หรือไม่? ข้าเขียนตัว L M Y เป็นสัญลักษณ์ออกเสียงแทนชื่อของข้า ต่อให้บอกไปพวกเจ้าก็คงไม่เข้าใจ ถ้ามีโอกาส ข้าจะค่อยๆ เล่าให้พวกเจ้าฟังก็แล้วกัน”
พยักหน้าลงอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ความสงสัยยังคงเกาะกินหัวใจของชิงหูและหยุนจู๋
การออกเสียง? มันคืออะไร?
“เจ้าออกไปก่อนเถิดชิงหู ข้ามีเรื่องต้องคุย
