หยาเคาะหน้าผากป๋ายจื่อ ก่อนจะหัวเราะกับป๋ายจี
พวกนางลงจากรถม้า ก่อนจะเดินมายังร้านที่ชิงหูให้ชื่อว่าหรูอี้โหลว ก่อนที่พวกนางจะใช้ประตูหลังเข้าไปยังฐานที่มั่นของกลุ่มสามสหาย
สวนแห่งนี้มิได้ว่างเปล่าเหมือนคราวก่อน
หลังจากผ่านการตกแต่งจากท่านพ่อป๋ายและท่านแม่ป๋าย บรรยากาศในสวนร่มรื่นน่าอยู่ขึ้นมาก
ป๋ายซูและป๋ายจื่อรีบเข้าไปดูห้องหับของตนเอง
ก่อนจะเกลือกกลิ้งลงบนเตียง ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ไม่ยอมออกมา
ท่านพ่อป๋ายและท่านแม่ป๋ายต่างหัวเราะชอบใจด้วยท่าทางมีความสุข
“ขอเพียงพวกนางชอบ พวกเราก็ถือว่าได้ตอบแทนบุญคุณของนายหญิงแล้วขอรับ”
ท่านพ่อป๋ายหยิบมอระกู่ขึ้นมาสูบ ทว่าเขากลับถูกท่านแม่ป๋ายหยิก เหตุเพราะกลัวจะทำให้หลินเมิ้งหยาสำลัก
มองดูคนแก่ทั้งสองทะเลาะกัน หลินเมิ้งหยาเกิดรู้สึกอิจฉาขึ้นมา
แม้จะเป็นความรักที่รุนแรงไปเสียหน่อย แต่ถึงกระนั้นก็รักกันอย่างมีความสุข
หากท่านแม่ยังอยู่ ท่านแม่ก็คงจะครองรักหวานชื่นกับท่านพ่อเช่นนี้ใช่หรือไม่?
“นายหญิง พวกเราเข้าไปในห้องได้หรือไม่เจ้าคะ ข้ามีเรื่องอยากพูดกับท่าน”
ป๋ายจีอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังยุ่งวุ่นวายกับเรื่องของตนเองเข้ามากระตุกแขนเสื้อหลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยาพยักหน้า นางรู้ดีว่าหากมิใช่เรื่องสำคัญ ป๋ายจีไม่มีทางทำเช่นนี้
ทั้งสองเดินผ่านสวน ก่อนจะเข้าไปในห้องเก็บยา ป๋ายจีอ้าปาก ก่อนจะหุบลงไป
“หากลำบากใจที่จะพูด เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดหรอก ข้ารู้ว่าเจ้
