าง
ฉะนั้นเพื่อปกป้องเพื่อนของตนเอง นางจึงเอ่ยปากขอร้อง
แต่หากป๋ายซ่าวหักหลังนายหญิงจริง คาดว่านายหญิงจะต้องไม่ปล่อยนางไปอย่างแน่นอน
“เด็กโง่ ไม่ว่าพวกเจ้าจะทำกับข้าเช่นไร ข้าก็ไม่เคยคิดโทษพวกเจ้า”
หลินเมิ้งหยาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของป๋ายจีเบาๆ พลางปลอบเสียงอ่อนโยน
“เพราะมีชะตาต้องกัน ดังนั้นจึงได้รู้จักกันเช่นนี้ ที่พวกเจ้าปฏิบัติกับข้าเช่นนี้ ทั้งหมดก็ล้วนเป็นเพราะการกระทำของข้า ป๋ายซ่าว….หากนางหักหลังข้า ข้าจะทำเป็นตาบอดดูสักครั้งก็แล้วกัน”
