าข้าลองเข้าไปตรวจสอบจากพวกแม่ครัว ก่อนจะรู้ว่านางไม่เคยเข้ามาช่วยงานในนั้น จากนั้นนางหายไปอีกหลายครั้ง ข้าจึงลอบตามนางไป ก่อนจะพบว่านางออกมาจากตำหนักหยาเสวียน ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งหยุนลั่วเป็นผู้ออกมาส่งนางด้วยตนเอง นายหญิงคงมองออกแล้วว่า หยุนลั่วที่ดูเป็นคนธรรมดาไร้พิษสง แท้จริงแล้วนางมีความหยิ่งผยองเกินคน นางมิเคยสนใจข้ารับใช้ธรรมดาทั่วไป แต่นางกลับปฏิบัติกับป๋ายซ่าวอย่างดีดุจดั่งพี่น้อง”
นี่เองที่เป็นเหตุผลทำให้ป๋ายจีรู้สึกเจ็บปวดใจ นางกับป๋ายซ่าวเข้ามาอยู่ในตำหนักหลิวซินพร้อมกัน
นายหญิงดีกับพวกนางมาก ฉะนั้นนางกับป๋ายซ่าวจึงทุ่มเทหัวใจทั้งหมดให้กับนายหญิง
แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะทำเรื่องเช่นนี้
“โอ้? ข้าคิดว่าบางทีคนพวกนั้นอาจเห็นว่าป๋ายซ่าวเป็นผู้ดูแลบัญชี จึงปฏิบัติกับนางเช่นนั้น เด็กโง่ ข้าเชื่อใจเจ้า ข้าเชื่อใจป๋ายซ่าว พวกเราเป็นเหมือนครอบครัว ไม่มีทางที่จะหักหลังซึ่งกันและกันแน่นอน”
หลินเมิ้งหยาหยิบผ้าเช็ดหน้าส่งให้ป๋ายจีซับน้ำตา
การที่หญิงสาวที่สุขุมรอบคอบคนนี้เล่าเรื่องราวเหล่านี้ให้ฟัง คาดว่านางคงจะรู้สึกทรมานเป็นอย่างมาก
ลำบากนางมากแล้วจริงๆ
“นายหญิง ข้ารู้ดีว่าทุกอย่างเป็นความผิดของป๋ายซ่าว แต่…หากนางทำไม่ดีกับท่าน ข้าขอร้อง…ท่านได้โปรดเห็นแก่ช่วงเวลาดีๆ ที่ผ่านมาและละเว้นชีวิตของนางด้วยเถิดเจ้าค่ะ”
หลินเมิ้งหยาลงมือจัดการกับศัตรูอย่างโหดเหี้ยมอำมหิต ป๋ายจีรู้ดีทุกอย่
