อเฟยรักนางเสมือนลูกสาวคนหนึ่ง
เวลาผ่านไปไม่นาน แต่เรื่องกลับตาลปัตร
หัวใจมนุษย์เหตุใดจึงเปราะบางยิ่งนัก
“เหนียงเหนียงอย่าได้เอ่ยเช่นนั้นเลยเพคะ หม่อมฉันเป็นลูกสะใภ้ ถึงอย่างไรก็ต้องคอยดูแลหมู่เฟย”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยออกมาด้วยความจริงใจ
“ที่หม่อมฉันมาในวันนี้ก็เพราะอยากกราบทูลว่างานฤดูหนาวได้ตระเตรียมเรียบร้อยแล้วเพคะ เหนียงเหนียงได้โปรดวางพระทัย”
งานฤดูหนาวเป็นเทศกาลใหญ่แห่งต้าจิ้น
แม้จะไม่ได้จัดงานเฉลิมฉลอง ทว่าในกลุ่มเชื้อพระวงศ์ก็มักจะจัดงานอวยพร
เหล่าคนในราชวงศ์จำเป็นต้องติดตามฮ่องเต้ไปที่สุสานบรรพชนเพื่อไหว้ฟ้าดิน
ทว่าฮ่องเต้กำลังประชวร ฉะนั้นเหล่าองค์ชายจึงต้องทำหน้าที่แทน
องค์ชายที่อยู่ในวัยผู้ใหญ่อย่างไท่จื่อและอ๋องอวี้จึงต้องไป
ทุกสถานที่ที่มีไท่จื่อและฮองเฮา ที่นั่นย่อมมีกับดัก
“อืม งานวันฤดูหนาวสำคัญมาก เจ้าจงเตรียมตัวให้ดี อย่าทำให้เกิดเรื่องน่าขายหน้า”
“เพคะ หม่อมฉันน้อมรับคำสั่ง”
หลินเมิ้งหยาตอบรับ ก่อนจะพาสาวใช้ออกจากตำหนักหยาเสวียน
“ฮู่…. พอน้าจิ่นเยว่ไม่อยู่ บรรยากาศในตำหนักหยาเสวียนพิลึกพิลั่นเหลือเกิน”
