าเด็กน้อย! หยุดเดี๋ยวนี้ เหยียจะฆ่าเจ้า”
ภายในตำหนักหยาเสวียน บรรยากาศกดดันกว่าปกตินัก
เหล่าข้าทาสบริพารที่กำลังทำงานของตนเองไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง
แม้จะเดินสวนกันไปมาแต่กลับมิกล้าเอ่ยทักทาย ทำได้เพียงส่งสายตามองกันเท่านั้น
“ขนาดวางยาแล้ว แต่เจ้าก็ยังทำไม่สำเร็จ หรือเจ้าจะให้เปิ่นกงจับอ๋องอวี้มัดเอาไว้กับเตียงให้เจ้า?”
ภายในห้อง พระสนมเต๋อเฟยกำลังตัดแต่งกิ่งต้นไม้ในกระถาง
คิ้วเลิกขึ้นสูง มองไม่ออกว่านางกำลังโกรธหรือดีใจ
“ท่านป้า ฉินเอ๋อร์เองก็ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ แต่…แต่ท่านพี่…ไม่ยอมแตะต้องตัวฉินเอ๋อร์ เช่นนั้นจะให้ข้าทำอย่างไร”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เจียงหรูฉินอดที่จะรู้สึกหดหู่ใจไม่ได้
แม้นางจะยังไม่ออกเรือนแต่ท่านพ่อก็มีอนุภรรยามากมาย
เรื่องบางเรื่องนางก็พอจะรู้มาบ้าง
แต่ไม่ว่านางจะทำเช่นไร ท่านพี่ก็ไม่ยอมแตะต้องตัวนาง
แม้จะถูกวางยา ท่านพี่ก็ผลักนางออก
สะโพกของนางยังเจ็บแปลบมาจนถึงตอนนี้
ความเกลียดชังที่มีต่อหลินเมิ้งหยายิ่งเพิ่มทวีคูณ มิรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เอายาเสน่ห์ให้ท่านพี่อวี้กินหรือไม่ เหตุใดในสถานการณ์เช่นนั้นเขาจึงนึกถึงเพียงแต่นางผู้เดียว
“ทูลเหนียงเหนียง แม้จะไม่เกิดอะไรขึ้น แต่ก็อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลยเพคะ”
