ตัวเดินออกจากไปจากศาลาเล็ก
ริมฝีปากพึมพำแต่เพียงคำว่า “คนในวัง”
หลินเมิ้งหยามองตามร่างสูงสง่าที่เดินจากไป ยกมือทาบอกของตนเอง
เจ็บปวดเหลือเกิน
“เจ้าบอกเขาแล้วเหรอ?”
ชิงหูเดินเข้ามา ทว่าสายตามองตามหลงเทียนอวี้
หลินเมิ้งหยาพยักหน้า นนางวางมือลงข้างตัว เรื่องนี้เป็นเรื่องของพวกเขาสองแม่ลูก มิเกี่ยวข้องกับนาง
“รู้เร็วๆ ก็ดี จะได้เลิกเพ้อฝันหลอกตัวเอง”
ในโลกของชิงหู อย่าว่าแต่เรื่องนี้เลย
แม้แต่แม่ลูกห้ำหั่นกันเองก็เคยเจอมาแล้ว
เขาเคยเจอเรื่องราวน่ารังเกียจของครอบครัวผู้อื่นมามากมาย เขาจึงพูดออกมาโดยไม่รู้สึกอะไร
“ในราชวงศ์มีความรักที่แท้จริงเสียที่ไหน เพื่อให้ได้มาซึ่งบัลลังก์มังกร คนมากมายต้องตายลงเพราะการแก่งแย่งชิงดี ไม่ว่าพ่อลูกหรือพี่น้อง พวกเขาล้วนเป็นหนามยอกอกของกันและกัน”
ดวงตาปิดสนิทหลินเมิ้งหยาทำใจให้สงบ
เมื่อเปิดตาอีกครั้ง นางกลับมาใจเย็นดั่งเดิม
“ไปเถอะ พวกเราไปถวายคำนับพระสนมเต๋อเฟยกัน”
หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นจัดแต่งเสื้อผ้าของตนเอง ตอนนี้ถึงเวลาที่นางต้องไปทักทายผั่วผั่วแล้ว
“ได้ ข้าจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”
ชิงหูเดินไปทางห้องของตนเอง แต่ราวกับว่าหลินเมิ้งหยาพบอะไรบางอย่างนางจึงตะโกนไล่หลังเขาไป
“เอ๋? แมลงวันในแก้วที่ข้าเลี้ยงเอาไว้หายไปไหนแล้วเล่า? รีบหาเร็วเข้า ข้าหามาไม่ได้ง่ายๆ เลยนะ”
ชิงหูผงะ มือจับขอบประตูแน่น สีหน้าขาวซีด สายตาหันมาสบกับหลินเมิ้งหยาที่กำลังหัวเราะคิกคัก
“เจ้
