หรือว่า…ชายคนนั้นคือท่าน?”
ดวงตาของป๋ายหลี่รุ่ยแม้จะว้าวุ่น แต่ถึงกระนั้นก็ยังพอมองออกว่าสมัยเขายังหนุ่ม เขาก็คือคุณชายรูปงามคนหนึ่ง
ป๋ายหลี่อู๋เฉินได้ป๋ายหลี่รุ่ยเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ ห้วงอารมณ์ของทั้งสองจึงมิต่างกัน
แต่สิ่งที่โดดเด่นยิ่งกว่าคือความหล่อเหลาของป๋ายหลี่รุ่ย
สมัยยังหนุ่ม คาดว่าเขาคงเป็นเครื่องจักรสังหารหัวใจของหญิงสาว
ชิงหูเคยเล่าว่าสาเหตุที่หยุนจู๋เปลี่ยนไปเช่นนี้ก็เพราะผู้ชายคนหนึ่ง
ยิ่งมองหลินเมิ้งหยาก็ยิ่งรู้สึกว่าท่านอาจารย์คือชายคนนั้น
ทว่าคนที่กำลังตกที่นั่งลำบากกลับกลายเป็นนางเสียแล้ว
หากเกลี้ยกล่อมหยุนจู๋ไม่สำเร็จ เกรงว่ากลุ่มสามสหายจะถึงคราวล่มสลาย
“ข้าไม่รู้หรอกว่านางเคยรักข้าหรือไม่ แต่ข้ารู้ว่าข้าเคยรักนาง แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้ แต่ข้ารู้ว่าสิ่งนี้ทำให้นางยอมตายเสียยังดีกว่าทนมีชีวิตอยู่”
เมื่อเห็นว่าอาจารย์ไม่ยอมเล่าเรื่องในอดีต หลินเมิ้งหยาเองก็ไม่คิดบีบบังคับ
นางส่ายหน้า เตรียมตัวจากไป
“นังหนู นำของชิ้นนี้ไปคืนนางเถิด ช่วยข้าบอกนางหน่อยเถิดว่าเมื่อสิบห้าปีก่อน…ข้าขอโทษ”
มองปิ่นไข่มุกในมือ สายตามิอาจทำใจ แต่สุดท้ายก็วางลงบนมือของหลินเมิ้งหยา
นางมองดูอาจารย์อย่างจนคำพูด เพราะเหตุนี้เขาจึงอยู่ในสถานที่ไร้แสงเดือนแสงตะวันเช่นนี้ได้สินะ
หัวใจตายไปแล้ว จะยังมีอะไรให้ต้องคิดถึงอีก
“ไม่ ท่านอาจารย์ การหนีมิใช่ทางออกของการแก้ปัญหา หาก
