วร่าเริงแจ่มใส หาใช่เด็กสาวมิรู้ความเช่นนี้แม้ตอนนั้นเขาจะยังไม่ชอบนาง ทว่าเขาเห็นนางเป็นดั่งน้องสาวคนหนึ่งแต่คิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวผู้แสนน่ารักคนนั้นจะเติบโตมาเป็นคนแบบนี้น่าผิดหวังเหลือเกินเจียงหรูฉินชะงักอยู่กับที่ ท่านพี่ไม่เคยจ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชาอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้มาก่อนเมื่อก่อนสายตาของเขามักเจือไว้ด้วยความอบอุ่นเล็กน้อยเพราะเหตุใดสายตาของเขาจึงเย็นชามากถึงเพียงนี้?“ออกไปเถิด ข้ายังมีเรื่องอื่นต้องทำ”หลงเทียนอวี้เพิกเฉยต่อเจียงหรูฉิน เขายังมีงานให้ต้องจัดการอีกมากและและยังไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระเจียงหรูฉินมิได้มีท่าทางโอหังเหมือนเมื่อครู่นางทำทุกอย่างเพื่อให้ท่านพี่อ๋องอวี้เห็นนางอยู่ในสายตาทว่าตอนนี้นางจะยังเข้าไปแย่งชิงอะไรได้อีกอย่างนั้นหรือ?สุดท้ายจึงเดินไปยังตำหนักหยาเสวียนโดยไม่รู้ตัวจริงสิ นางยังมีท่านป้าคอยสนับสนุนอยู่ขอเพียงนางทำให้ท่านป้าใจอ่อนได้ เช่นนั้นตำแหน่งชายาอวี้จะต้องตกเป็นของนาง!“นายหญิง เงินเดือนของเดือนนี้ได้แจกจ่ายหมดแล้วเจ้าค่ะ”ป๋ายซ่าวจัดการงานทุกอย่างอย่างมีขั้นมีตอน ดังนั้นงานที่นางทำจึงเป็นระบบระเบียบนี่เองที่เป็นเหตุผลให้หลินเมิ้งหยามอบหมายอำนาจในการดูแลจวนให้แก่นาง“อืม พวกเจ้าออกไปก่อน หากไม่มีเรื่องอะไร อย่าได้ออกจากตำหนักและอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม”หลินเมิ้งหยากำชับ สาวใช้จึงออกไป“เจ้าเด็กน้อย นี่หาใช่วิธีการจัดการของเจ้าไม่! เจ้ากล
