ัวผู้หญิงไร้สมองคนนั้นหรือ?”ชิงหูปรากฏตัวขึ้นมาจากทางด้านหลังพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย“กลัว? ข้าเคยกลัวใครด้วยหรือ จริงสิ เจ้าไปไหนมา?”หลินเมิ้งหยามองดูผู้ชายตรงหน้า ปกติเขามักสวมใส่ชุดธรรมดาทว่าวันนี้กลับสวมชุดสีขาว อีกทั้งยังแต่งตัวเป็นทางการ“ไปดูตัวหรือ?”หลังจากได้ยินคำถามของหลินเมิ้งหยา ชิงหูถลึงตาใส่นางทันทีส่องกระจกมองตนเอง ก่อนจะส่งเสียงน่าสงสาร“เจ้าดูข้าสิ หล่อเสียจนฟ้าถล่มดินทลายขนาดนี้ได้อย่างไรกัน?”หลินเมิ้งหยาจ้องดูคนหลงตัวเองอย่างหมดคำพูด เขาไม่กลัวตนเองจะอาเจียนอาหารค่ำออกมาหรืออย่างไร?“หากยังพูดจาน่ารังเกียจ ข้าจะโยนเจ้าออกไป”คำขู่นี่ช่างมีรสชาติยิ่งนักชิงหูรีบฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ อ้อมขึ้นมายืนต่อหน้าหลินเมิ้งหยา ดวงตาเปล่งประกาย“ข้าไปหาคนมีพรสวรรค์แทนเจ้า ไม่มีใครจำข้าได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคนสนับสนุนให้ข้าเป็นหนึ่งในสามคุณชายด้วยล่ะ”หลินเมิ้งหยารู้สึกปวดหัวทันที นางรู้อยู่แล้วว่าเจ้านี่จะต้องไปทำเรื่องเกี่ยวกับกลุ่มสามสหายรู้สึกไร้เรี่ยวแรง มองดูชายตรงหน้าพลางเอ่ยถาม“เจ้าหักแขนหักขาพวกเขาแล้วหรือไม่?”หากเป็นเช่นนั้น นางจะจับเขาไปโบยเสียให้เข็ดชิงหูหัวเราะคิกคักพลางส่ายหน้า“ตอนแรกก็ไม่ แต่ต่อมาเจอคนน่าสนใจ ก็เลย…”“ข้าจะฆ่าเจ้า….”มือทั้งสองข้างบีบเข้าที่คอของชิงหู ออกแรงเขย่าจนศีรษะของชิงหูสั่นคลอน“โอ๊ย…เจ้าเด็กน้อย เบาๆ หน่อย”มองดูชายตรงหน้า นางรู้สึกหมดคำพูดหรือเขาจะไม่รู
