้ว่าความอันตรายอยู่ตรงไหน?“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เจ้าวางใจเถิด คนพวกนั้นแข็งแรงผิดมนุษย์ อีกไม่กี่วันก็กลับมากระโดดโลดเต้นได้แล้ว ไม่มีทางทำให้งานของเจ้ามีปัญหา”หลินเมิ้งหยารู้อยู่แล้วว่าชิงหูแกล้งนางเล่นชักมือกลับ ก่อนจะเอ่ยถาม“ชิงหู หากพิษในตัวเจ้าสามารถถอนออกไปได้ แต่เจ้าต้องสูญเสียวิทยายุทธ์ไป เจ้าจะลองดูหรือไม่?”ชิงหูชะงัก ก่อนจะส่ายหน้าอย่างไม่ต้องคิด“ไม่ หากข้าสูญเสียวิทยายุทธ์ไป ใครจะปกป้องเจ้าเล่า? ให้ข้าทนมองดูเจ้าถูกรังแก สู้ฆ่าข้าให้ตายเสียยังดีกว่า”เขาเอ่ยออกมาจากใจจริง การได้ดูแลเจ้าเด็กน้อยเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในช่วงเวลาที่เหลืออยู่ของเขา“แต่…หากเจ้าตาย ข้าจะเสียใจ”นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง แม้ชิงหูจะยังคงแสดงท่าทางปกติแต่หลินเมิ้งหยารู้ดี ร่างกายของเขาเริ่มสึกหรอแล้วตอนนี้ยังสามารถกระโดดโลดเต้นได้เพราะมีวิทยายุทธ์แก่กล้าแต่หากยังไม่ถอนพิษออกไป ชิงหูจะถูกพิษแทรกซึมจนตายช่วงนี้การทดลองของท่านอาจารย์มีความก้าวหน้ามากขึ้นบางทีพิษในกายของชิงหูอาจจะสามารถถอนออกได้ แต่สิ่งที่ต้องเสียไปคือวิทยายุทธ์ของเขา“เจ้าเด็กน้อย กำลังคิดเรื่องเลวร้ายอันใดอยู่?”
“พี่อ๋องอวี้ ดูพระชายาของท่านเถิด นางต้องการกลั่นแกล้งข้าจึงมิให้กุญแจห้องเก็บของเล็กกับข้า อีกอย่างท่านป้าเป็นคนให้ข้าดูแลจวนแห่งนี้ เรื่องนี้ข้าไม่ผิด!”
ภายในห้องอ่านหนังสือ เจียงหรูฉินส่งเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น
เสียงดังน้อยก
