ผู้ดูแลของแต่ละตำหนักมาแล้วเจ้าค่ะ อีกทั้งยังบอกด้วยว่าวันนี้เป็นวันจ่ายเงินเดือน ดังนั้นจึงมาขอกุญแจจากท่านเจ้าค่ะ”
จ่ายเงินเดือน?
ใบหน้าของเจียงหรูฉินเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
นางเคยได้ยินมาว่าเงินทองของจวนอวี้มีมากมายทั่วทุกมุมห้อง
เมื่อนึกถึงเรื่องเงินขึ้นมาได้ สติของนางพลันแจ่มชัด
“ไป ไปดูที่คลังกัน”
เมื่อเดินมาถึงคลังเก็บเงิน นางกลับพบเพียงความว่างเปล่า ไร้วี่แววเงินทองแม้แต่ตำลึงเดียว
“เงินเล่า? เงินอยู่ที่ไหน?”
เจียงหรูฉินตวาดเสียงดังลั่น ผอจื่อซึ่งทำหน้าที่ดูแลคลังรีบเข้ามารายงาน
“เรียนคุณหนู เงินทั้งหมดถูกย้ายไปไว้ที่ห้องเก็บของเล็กของพระชายาเจ้าค่ะ”
พลิกไปพลิกมา ในมือของเจียงหรูฉินไม่มีกุญแจห้องเก็บของเล็ก
เจียงหรูฉินโกรธมาก ที่แท้หลินเมิ้งหยาก็หลอกนาง
“เข้ามา ไปเอาเงินที่ตำหนักหลิวซินกับข้า”
ขณะเดียวกัน หลินเมิ้งหยาเดาเหตุการณ์เอาไว้อยู่แล้ว
ก่อนที่เจียงหรูฉินจะมาถึงประตูทางเข้าตำหนัก หลินเมิ้งหยาสั่งให้คนลงกลอนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
“หลินเมิ้งหยา เปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
เจียงหรูฉินร้องเรียกชื่อของหลินเมิ้งหยาตรงๆ เพราะความโกรธเกรี้ยว
นางใช้ฝ่ามือตบลงบนประตูของตำหนักหลิวซินเต็มแรง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าประตูจะถูกเปิดออก
เจียงหรูฉินที่ทุ่มแรงออกไปเต็มที่เกือบจะหกคะมำคว่ำหน้าลงพื้น
“คุณหนูเจียง ได้โปรดระวังฐานะของท่านด้วย แม้ท่านจะเป็นผู้ดูแลจวน แต่พระชายายังคงดำรงตำแหน่งพระชายา ห
