ไว้ด้วยความดุุดันดังขึ้น
ร่างบางปรากฏกายต่อหน้าทุกคน
ด้านนอกมีผอจื่อและสาวใช้เข้ามามุงดูเป็นจำนวนมาก
คนพวกนี้หาได้มาขับไล่ภูตผีวิญญาณแต่มาเพื่อรื้อค้นบ้านช่องเสียมากกว่า
ดวงตาของหัวหน้าผอจื่อแข็งทื่อ นางไม่เหมือนคนรับใช้ในจวน
ส่วนด้านข้างคือชายสวมชุดสีแดงหัวโล้น เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเป็นพระ
ทว่าพระรูปนี้กลับมีใบหน้ากลมกลึง ไม่เหมือนผู้บำเพ็ญตน
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากได้เห็นสาวใช้ทั้งสี่ในตำหนักของนาง ดวงตาคู่นั้นจ้องมองทรวดทรงองค์เอวของพวกนางเขม็ง ท่าทางไม่ต่างจากพวกโรคจิต
“ไอหยา ทั้งหมดนี้ก็เพราะแม่นางป๋ายซ่าวมิรู้ความ สุดท้ายทำให้พระชายาต้องตื่นตระหนก หนู่ปี้ขอถวายคำนับพระชายา ขอให้พระชายามีอายุยืนยาวเพคะ”
ผอจื่อคนนั้นจ้องมองหลินเมิ้งหยา ก่อนจะแสดงกิริยาท่าทางว่านอนสอนง่าย
ตอนที่นางไม่อยู่ตรงนี้ไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะถวายคำนับ อีกทั้งยังโยนความผิดให้กับป๋ายซ่าว
ใบหน้าของหลินเมิ้งหยาไร้รอยยิ้ม
สายตาเย็นชาทำให้พวกนางเริ่มรู้สึกหวั่นใจ
“เจ้าเป็นหนู่ฉายของผู้ใด เหตุใดจึงมิรู้จักกฎระเบียบของจวนอวี้?”
หลินเมิ้งหยาเป็นนายหญิงแห่งจวนอวี้ เพียงนางปรากฏตัวออกมา คนเหล่านั้นจึงสงบลง
ทว่าผอจื่อคนนี้เป็นคนนอกจวน นางจึงมิรู้จักอุปนิสัยใจคอของหลินเมิ้งหยา
“หนู่ปี้มาจากนอนจวนเจ้าค่ะ แต่หนู่ปี้ได้รับคำสั่งจากพระสนมเต๋อเฟยว่าให้เชิญท่านอาจารย์มาขับไล่ปีศาจที่จวนเจ้าค่ะ”
คิ้วของหลินเมิ้งหยาเลิกสูงขึ้
