นเล็กน้อย มองดูพระหัวโล้น
พระสนมเต๋อเฟยเป็นคนธรรมะธัมโม นางหาใช่คนที่จะเชื่อคำหลอกลวงของใครง่ายๆ
อันที่จริงพระสนมเต๋อเฟยทำเพื่อต้องการจะปกปิดวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตนเองแต่เพียงเท่านั้น
ฉะนั้นจึงหาผู้อื่นมาเป็นตัวแทน ซ้ำยังเป็นผอจื่อที่ไม่รู้จัก
ขณะนี้หัวใจของหลินเมิ้งหยาเปี่ยมไปด้วยคำถาม
“กฎของจวนอวี้มีอยู่ว่า หากมิได้รับคำยินยอมจากเจ้านาย ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถย่างกรายเข้ามาได้ อย่าว่าแต่เจ้าเลย ขนาดพ่อบ้านเติ้งยังมิมีอำนาจเข้ามา”
ป๋ายจีเข้ามายืนด้านหน้าหลินเมิ้งหยา ก่อนจะส่งเสียงอ่อนโยน
ตอนนี้นางเป็นผู้ดูแลเรื่องทั้งภายในและภายนอกตำหนัก นางจึงกลายเป็นผู้ดูแลจวนไปโดยปริยาย
ฉะนั้นคนภายในจวนจึงมิกล้าคิดลองดีกับนาง
ตอนนี้ป๋ายจีมีหน้าที่จ่ายเงินเดือนให้ข้ารับใช้ในจวน
คนเหล่านี้ล้วนประทังชีวิตด้วยเงินเดือน หากทำให้ป๋ายจีขุ่นเคืองก็มิต่างอะไรกับการตัดอนาคตเรื่องเงินของตนเอง
“แต่หนู่ปี้ได้รับคำสั่งจากพระสนมเต๋อเฟย เช่นนั้นระหว่างพระสนมเต๋อเฟยกับพระชายาใครใหญ่กว่ากันเล่า?”
ผอจื่อคนนั้นแสดงท่าทางหยิ่งผยอง
หลินเมิ้งหยาจ้องมองนาง ริมฝีปากเหยียดยิ้มขึ้น
นี่นับเป็นเรื่องใหม่ที่มีคนกล้าเข้ามายุ่งวุ่นวายกับตำหนักของนาง
“ได้ ในเมื่อเจ้าได้รับคำสั่งจากพระสนมเต๋อเฟย ข้าเองก็จะไม่ห้ามเจ้า ทว่า กฎระเบียบในตำหนักของข้ามีมากมาย หากเจ้าเหยียบย่างเข้ามาแล้ว เช่นนั้นเจ้าต้องปฏิบัติตามกฎของข้า มิเช่นนั้น
