แท้จริงของหลินเมิ้งหยาคือฮองเฮา
ฉะนั้นพวกนางจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ฮองเฮาอยากอยู่รำลึกความหลังกับพระสนมเต๋อเฟย ดังนั้นพระสนมจึงยังมิได้เสด็จกลับมา พวกเจ้าจงส่งคนไปเฝ้าประตูเอาไว้ หากเหนียงเหนียงกลับมาแล้วให้รีบมารายงานข้า”
ป๋ายจีออกไปทำตามคำสั่งทว่าหลินเมิ้งหยายังคงรู้สึกกังวล
ฮองเฮาจะต้องสงสัยนางอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นนางจะรั้งตัวพระสนมเต๋อเฟยเอาไว้ทำไม
แต่ถึงอย่างไรนางก็มั่นใจว่าไม่มีใครหาหลักฐานเอาผิดนางได้
สมัยโบราณมีข้อดีอย่างหนึ่ง เหตุเพราะวิวัฒนาการยังไม่ล้ำหน้า
ต่อให้เจอกล่องใบนั้น นาง…ก็เตรียมการรับมือเอาไว้แล้ว
พวกโคนันในวังหลวงเหล่านั้นน่ะหรือจะเป็นคู่ปรับของนาง?
หลังจากรับประทานอาหารเช้าแล้ว หลินเมิ้งหยามุ่งหน้าไปยังห้องหินของป๋ายหลี่รุ่ย
อาการของฮูหยินหวังดีขึ้นมากแล้ว หากนางรู้ความจริงว่าลูกสาวที่ตนเองรักที่สุดทำเรื่องเลวร้ายกับตนเองเช่นนี้ ไม่รู้ว่านางจะรู้สึกเช่นไร
“นังหนูคนนี้ ร่างกายยังไม่แข็งแรง มาที่นี่ทำไมกัน?”
ป๋ายหลี่รุ่ยรู้สึกเป็นห่วงลูกศิษย์คนนี้มาก
ใบหน้าอ่อนล้าเผยร่องรอยของความกังวลออกมาให้เห็น เขาจับมือหลินเมิ้งหยาและตรวจสอบบาดแผล
“นังหนู ไม่จริงน่า เหตุใดเลือดของเจ้าจึงมีพิษปะปนอยู่?”
สมกับที่เป็นอาจารย์สายแพทย์พิษ เพียงเห็นสีเลือดคิ้วของป๋ายหลี่รุ่ยพลันขมวดเข้าหากัน สายตาจับจ้องหลินเมิ้งหยา
“ร่างกายของข้ามีพิษประหลาดไหลเวียนอยู่ น่าแปลกที่แม้จะถอนพิษอ
