ื้นทว่าเพียงเหลือบตามองเพียงสองสามประโยค แววตาโหดเหี้ยมพลันจางหายไป“ซีฟานเป็นประเทศภายใต้การปกครองของต้าจิ้น ทหารมิควรมีเกินห้าหมื่น สรรพาวุธยุทโธปกรณ์ล้วนถูกจำกัด ท่านลองดูข้อความในจดหมายพับฉบับนี้เถิด ทหารม้าแห่งซีฟานมีมากถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นคน หรือท่านกำลังคิดที่จะก่อสงครามกับต้าจิ้น!”คำพูดของฮองเฮาทำให้ฮ่องเต้หมิงพูดไม่ออกยิ่งไปกว่านั้นในจดหมายฉบับนี้มีการลงรายละเอียดเอาไว้อย่างชัดเจน แม้แต่ความลับของซีฟานก็มีเขียนเอาไว้เขาไม่อาจปฏิเสธได้ ทว่าการที่ฮองเฮานำเรื่องนี้ออกมาเปิดเผยแสดงว่านางจะต้องมีข้อแลกเปลี่ยนอย่างแน่นอน“อย่าได้พูดจาโยกโย้เลย ฮองเฮามีเงื่อนไขอันใดจงรีบพูดออกมาเถิด”ภายในตำหนักมิมีผู้อื่นดังนั้นฮ่องเต้หมิงจึงไม่สงวนท่าทีที่แสดงออกเมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของฮองเฮาจึงเลื่อนกลับมามองพร้อมเอ่ยเสียงเรียบ“เปิ่นกงรู้ว่าฮ่องเต้หมิงกำลังโศกเศร้าเพราะความตายขององค์หญิงหมิงเยว่ เรื่องนี้เปิ่นกงไม่มีทางปัดความรับผิดชอบและจะตรวจสอบอย่างเข้มงวด แต่เปิ่นกงหวังว่าเรื่องนี้จะไม่ป่าวประกาศออกไป ถึงอย่างไร ราชวงศ์ก็มิเหมือนประชาชนธรรมดา เรื่องเหล่านี้อาจสร้างความเสื่อมเสียต่อราชวงศ์ได้ ฮ่องเต้หมิงคิดเห็นเช่นไร?”ฮ่องเต้หมิงกำหมัดแน่น สายตาคับแค้นหูเทียนเป่ยเองก็เม้มปากสนิท จ้องมองสตรีผู้เย่อหยิ่งตรงหน้าด้วยความเย็นชา
คนที่เข้ามาคือหลงเทียนอวี้
หลินเมิ้งหยาเบี่ยงกายหลบเขา“ไปเถิด กลับจว
