จับใจแม้จะเกลียดหลินเมิ้งหยามาก แต่เพราะเป็นผู้ชายดังนั้นเขาจึงอยากได้ผู้หญิงคนนี้มาปรนนิบัติรับใช้ดวงตาของไท่จื่อเผยให้เห็นความลังเลแต่กลับถูกสายตาของชายารองตู๋กูเห็นเข้าคิดไม่ถึงเลยว่าไท่จื่อจะยังมีใจให้นาง หลินเมิ้งหยาเป็นศัตรูตัวฉกาจของนางจริงๆ“ไม่เป็นไร เป็นเพียงงานเลี้ยงในครอบครัวเท่านั้น ไปนั่งที่เถิด”สายตาของฮองเฮายังคงเหมือนเดิมในสายตาของนางหลินเมิ้งหยาเป็นเพียงปลาตัวน้อยเท่านั้นแม้ไท่จื่อจะพ่ายแพ้แก่หลินเมิ้งหยา แต่ก็เป็นเพียงชั่วขณะเท่านั้น“เพคะ ฮองเฮา”พระสนมเต๋อเฟยยังคงแสดงท่าทางโกรธเกรี้ยว หลินเมิ้งหยานั่งลงด้วยท่าทางไม่มีความสุขนักผู้คนรอบๆ มองอย่างสนอกสนใจบรรยากาศในงานเลี้ยงเป็นไปอย่างอึดอัด หลินเมิ้งหยาดื่มเหล้าไปสองแก้ว ก่อนจะอ้างว่ามึนเมาจึงขอตัวไปพักผ่อนสาวใช้ของหลินเมิ้งหยารู้ตื้นลึกหนาบางเป็นอย่างดีดังนั้นจึงไม่มีใครตื่นตกใจเพียงเดินออกจากประตูตำหนักฉุนเอิน หลินเมิ้งหยาเลิกแสดงท่าเดินโซซัดโซเซก่อนจะรีบเดินไปที่ด้านขวาของตำหนักฉุนเอินเรือนที่เดินไปถึงไม่ใหญ่แต่กลับสะอาดสะอ้านด้านในมีเก้าอี้วางเรียงเอาไว้นับว่าเป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับพักผ่อนชั่วคราว“นายหญิง เหตุใดคุณหนูหวังจึงนัดท่านมาพบหรือเจ้าคะ?”ป๋ายซูมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นเขตตำหนักของฮองเฮาอีกทั้งเย่กับชิงหูยังมิอาจล่วงล้ำเข้ามาที่นี่ได้ง่ายๆแม้จะคุยกับคุณหนูหวังไว้อย่างดีแล้วแต่ถึง
