ลินเมิ้งหยาสังเกตเห็นนานแล้วว่าป๋ายหลี่อู๋เฉินมีท่าทีเหมือนเป็นศัตรูกับนาง“มีธุระ?”ทั้งสองหันหลังเข้าหากัน ไม่มีใครคิดจะหันหน้ากลับมา“เจ้าคิดหรือว่าจะทำให้ท่านอ๋องเชื่อใจเจ้าได้เพียงเพราะเจ้าโน้มน้าวท่านลุงของข้าได้?”แม้ป๋ายหลี่อู๋เฉินจะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดท่านลุงของเขาจึงถูกชะตากับผู้หญิงคนนี้ ทว่ายิ่งนานวันเข้า ท่านอ๋องก็ยิ่งให้ความสำคัญกับนาง“ข้าคิดว่าเจ้ากำลังเข้าใจผิดแล้ว ข้ามิได้โน้มน้าวลุงของเจ้าได้ อีกทั้งยังไม่ได้คิดจะโน้มน้าวใครเพื่อท่านอ๋อง เหตุเพราะข้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น ลุงของเจ้ากับข้าเป็นเพียงอาจารย์และลูกศิษย์เท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเป็นชายาอวี้ดังนั้นจึงได้รับความเชื่อใจจากท่านอ๋องอยู่แล้ว”อันที่จริงหลินเมิ้งหยารู้ดี ที่ป๋ายหลี่อู๋เฉินไม่ชอบนางอาจเพราะเขารู้สึกเหมือนถูกนางเขย่าตำแหน่งของตนเองยิ่งไปกว่านั้นป๋ายหลี่รุ่ยยังไม่สนใจใยดีเขาอีกแต่ป๋ายหลี่รุ่ยกลับสนิทสนมกับนาง ดังนั้นป๋ายหลี่อู๋เฉินจึงรู้สึกไม่สบอารมณ์“เจ้า…เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ จะเข้าใจความยิ่งใหญ่ของผู้ชายได้อย่างไร หากเจ้าทำให้การใหญ่ของพวกเราต้องเสียเรื่อง ต่อให้ท่านอ๋องปกป้องเจ้าข้าก็จะไม่ละเว้น”ราวกับได้ยินเรื่องน่าขัน จู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็ระเบิดหัวเราะออกมา“การใหญ่? ป๋ายหลี่อู๋เฉิน เจ้าทำร้ายได้แม้กระทั่งลุงของเจ้า แล้วยังคิดจะทำการใหญ่อีกหรือ? หรือการใหญ่ที่เจ้าว่าจะเป็นความอยุติธรรม? ขนาดค
