นที่สนิทกับเจ้าที่สุด เจ้ายังสามารถใช้ประโยชน์จากเขาได้ เช่นนั้นยังมีอะไรในใต้หล้าที่เจ้าจะไม่หลอกเอาผลประโยชน์ได้อีก? ที่เจ้ารู้สึกจิตใจไม่สงบก็เพราะเจ้ารู้สึกว่าเจ้าทำร้ายลุงของเจ้าเพื่อท่านอ๋อง เพื่อการใหญ่ของเจ้า ดังนั้นเจ้าจึงพยายามหลบซ่อนความรู้สึกผิดของตนเองเอาไว้ ท่านอ๋องสั่งให้เจ้าลักพาตัวลุงของเจ้ามาอย่างนั้นหรือ? การใหญ่ของเจ้าคงเกี่ยวกับความอยุติธรรมจริงๆ ใช่หรือไม่?”คำพูดของหลินเมิ้งหยาเสมือนมีดที่กรีดหัวใจของป๋ายหลี่อู๋เฉินเขาหมุนตัวไปเผชิญหน้าหลินเมิ้งหยาอย่างร้อนรน“เจ้าจะเข้าใจอะไร? ที่ข้าทำไปทั้งหมดก็เพื่อท่านอ๋องและต้าจิ้น”หลินเมิ้งหยาผินหน้ากลับมา ทว่าบนใบหน้ากลับประดับไว้ด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น“เพื่อท่านอ๋องหรือเพื่อตัวเจ้าเอง! ป๋ายหลี่อู๋เฉิน เจ้าลองไปตรองดูให้ดี! บนโลกใบนี้ไม่ต้องการคนอกตัญญู!”เมื่อจบคำหลินเมิ้งหยาไม่ลังเลเลยที่จะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งป๋ายหลี่อู๋เฉินที่กำลังชะงักงันเอาไว้เขารู้สึกว่ากล่องอาหารที่ถืออยู่ในมือหนักอึ้งเหลือเกินป๋ายหลี่อู๋เฉินผู้ฉลาดเฉลียวเสมอมารู้สึกราวกับว่ากำลังสับสนมึนงงตอนเด็กท่านลุงเลี้ยงเขามาจนเติบใหญ่ เขาเลี้ยงตนเองให้กลายเป็นคนมีพรสวรรค์เขาหยุดยืนที่หน้าประตูหิน ท่าทางประหนึ่งคนสิ้นวิญญาณ เป็นครั้งแรกที่เขาคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความรู้สึกเสียใจอย่างแท้จริงเดินออกจากคุกใต้ดิน แม้อากาศด้านนอกจะอบอุ่นแต่หัวใจของนางกลับเยือกเย็นเพื่อ
