ชื่อเสียง เพื่อผลประโยชน์ คนจำนวนมากสูญเสียตัวตนของตนเองและยอมละทิ้งจิตวิญญาณนางหันกลับไปมองคุกใต้ดินเบื้องหลังหวังว่าป๋ายหลี่อู๋เฉินจะรู้ตัวว่าตนเองทำอะไรผิดไปเมื่อกลับมาจากสวน นางเห็นชิงหูกับหลินจงอวี้กำลังตำหนิกันไกลๆ“ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของเจ้า ถ้าหากเจ้าพบมันเร็วกว่านี้ เจ้าเด็กน้อยคงไม่ต้องถูกกักบริเวณเช่นนี้”แขนข้างหนึ่งหอบหิ้วตะกร้าดอกเก๊กฮวย แขนอีกข้างเท้าเอว ถลึงตาใส่เสี่ยวอวี้“วันนั้นข้าเข้ามาที่นี่ไม่ได้ส่วนเจ้าแต่งกายเป็นหญิงจึงเข้ามาได้ แต่ถึงกระนั้นเจ้ากลับไม่พบมัน ตกลงว่าข้าหรือเจ้ากันแน่ที่ผิด”เสี่ยวอวี้ชำเลืองเห็นหลินเมิ้งหยา ทว่าเขากลับแสร้งมองไม่เห็น ก่อนจะหันไปด่าชิงหู“ไอหยา นี่เจ้าโทษข้าอย่างนั้นหรือ? เหล่าเหนียงมีตาเพียงสองข้าง แค่มีเวลาดูแลเจ้าเด็กน้อยนั่นก็ถือว่าไม่เลวแล้ว พวกลูกน้องของเจ้าเล่า? เหตุใดข้าจึงไม่เห็นพวกเขาออกมาปกป้องเจ้าเด็กน้อยเลย”ใบหน้าของทั้งสองหล่อเหลามีเอกลักษณ์ ฉะนั้นเมื่อทั้งคู่ทะเลาะกันจึงเกิดเป็นความรู้สึกที่แตกต่างกันหลินเมิ้งหยาแย้มยิ้มพลางส่ายหน้า หากนางมองไม่ออกว่าพวกเขากำลังทำให้นางรู้สึกขำขัน เช่นนั้นนางคงโง่เต็มทีเพียงเดินเข้าไปในสวน สัตว์เลี้ยงตัวน้อยทั้งสองก็วิ่งเข้ามาห้อมล้อมหลินเมิ้งหยา“เจ้าหนู เป็นอย่างไรบ้าง?”โอบอุ้มเสือน้อย ดวงตาไม่ต่างจากแมวเปล่งประกายยามมองดูตนเองดูเหมือนจะหายดีแล้วเสี่ยวป๋ายแสดงท่าทางราวกับเป็นพี่ช
