าย เมื่อเห็นว่าเจ้านายอุ้มเสือน้อย มันไม่เกรี้ยวกราดแต่กลับฟุบลงนิ่งๆ แทบเท้าของหลินเมิ้งหยา“อาป๋าย เจ้าก็มานี่ซิ”นางอุ้มสัตว์เลี้ยงทั้งสองเอาไว้ในอ้อมกอดสัตว์ทั้งสองที่มีท่าทางร่าเริงกลับสงบนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา ทั้งสองหามุมสบายของตนเองในอ้อมกอดของนาง“นายหญิง ฮูหยินหวังเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”ภายในศาลาเล็ก ป๋ายจีเตรียมชาดอกเก๊กฮวยเอาไว้แล้ว ป๋ายจื่อเป็นผู้ตระเตรียมผลไม้ป๋ายซ่าวนำเสื้อขนสัตว์สีขาวเข้ามา ป๋ายซูจ้องมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง“อืม ท่านอาจารย์บอกว่าสามารถช่วยชีวิตกลับมาได้แล้ว แต่ยังมิรู้ว่าจะฟื้นขึ้นมาหรือไม่”สาวใช้ทั้งหมดล้วนเอาใจใส่นางทั้งสิ้นหลินเมิ้งหยาวางสัตว์เลี้ยงทั้งสองลงข้างกาย หันกลับไปมองสองคนที่กำลังทะเลาะกัน“ยังจะทะเลาะกันอยู่ตรงนั้นอีกนานหรือไม่ หากยังไม่รีบเข้ามานี่ เช่นนั้นพวกเจ้าทะเลาะกันจนฟ้ามืดเลยแล้วกัน”เมื่อประธานออกคำสั่งแล้ว ทั้งสองจึงระงับการตีฝีปากลง ก่อนจะเดินเข้ามาในศาลาหลินจงอวี้อายุน้อยที่สุดทั้งยังได้รับความรักความเอ็นดูจากหลินเมิ้งหยามากที่สุด ดังนั้นเมื่อเขาส่งยิ้มหวานมาให้ หลินเมิ้งหยาจึงดึงตัวเขาให้นั่งลงข้างกายแม้ชิงหูจะอยากนั่งที่ตำแหน่งนั้นแต่เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของหลินเมิ้งหยา เขาจึงทำได้เพียงนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทางน้อยใจ“เรื่องคุณไสยมนตร์ดำคงจบลงเพียงเท่านี้แล้ว แต่คนที่จะจับตามองตำหนักของเราคงมีมากมายอย่างแน่นอน พ
