ยซ้ำ ไท่จื่อโกรธจนตัวสั่น แต่ก็มิอาจทำอะไรได้”หลินจงอวี้แสดงสีหน้าของไท่จื่อยามโกรธจนตัวสั่นออกมาให้หลินเมิ้งหยาดูเมื่อซิ่งเอ๋อร์ตายนั่นเท่ากับว่าหลักฐานทุกอย่างถูกทำลายลงแล้วแม้ไท่จื่ออยากจะง้างปากซิ่งเอ๋อร์เพื่อผลักหลงเทียนอวี้และสกุลเจียงลงไปในน้ำแต่ก็มิอาจทำได้“สาเหตุการตายเล่า?”ไท่จื่อจะต้องตรวจสอบข้อเท็จจริงเรื่องนี้อย่างแน่นอนหลินจงอวี้มีท่าทีแปลกไป เขายกนิ้วโป้งขึ้น“พี่สาว ท่านลงมือตั้งแต่ตอนไหนกัน! คนของข้าลองสืบดูแล้ว ซิ่งเอ๋อร์ตายเพราะยาพิษ แต่ก่อนตายนางถูกทำให้หัวใจหยุดเต้นก่อนดังนั้นจึงไม่มีโอกาสรอด”หลินจงอวี้รู้สึกเลื่อมใสหลินเมิ้งหยามากสวรรค์โปรดเมื่อคืนมีคนมากมายคิดปองร้ายซิ่งเอ๋อร์ ไท่จื่อจึงส่งทหารองครักษ์ไปคุ้มกันอย่างแน่นหนานอกจากหลินเมิ้งหยาจะเป็นคนจัดการแล้ว เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะเป็นคนอื่นที่ลงมือ“ข้า? ข้าไม่ได้ทำ การตายของนางแสดงให้เห็นว่านางโชคร้ายเอง”แม้จะพูดเช่นนั้นทว่ารอยยิ้มของหลินเมิ้งหยากลับเผยให้เห็นชัดเจนว่ากำลังปิดบังบางสิ่งอยู่“พี่สาว ท่านบอกข้าเถิด ข้าสงสัยเหลือเกิน”หลินจงอวี้รบเร้าหลินเมิ้งหยาพลางกระตุกแขนเสื้อนางด้วยท่าทางออดอ้อน“ความลับของสวรรค์มิควรถูกเปิดเผย วางใจเถิดเมื่อถึงเวลาข้าจะบอกเจ้าเอง”เมื่อเรื่องราวเป็นไปเช่นนี้แล้ว หลินเมิ้งหยาจึงวาดรอยยิ้มอ่อนโยนตอนนี้นางสบายใจขึ้นแล้วคาดว่าไท่จื่อจะไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ อย่างแน่นอนแต่หลินเ
