แล้ว”หลินเมิ้งหยาได้ยินมาว่าฮูหยินหวังมาจากตระกูลของทหารผู้กล้านางได้รับความรักจากครอบครัวมาตั้งแต่เกิดตอนที่แต่งงานกับหวังฮั่นหลิน ตอนนั้นเขายังเป็นเพียงคนมีพรสวรรค์ที่ยากจนแต่เพราะฮูหยินหวังเป็นคนหนักแน่น เมื่อญาติฝ่ายหญิงเห็นว่าไม่มีทางเลือกจึงใช้เส้นสายทำให้หวังฮั่นหลินได้ตำแหน่งในปัจจุบันมาครอบครองดังนั้นคำพูดของฮูหยินหวังจึงกลายเป็นคำขาดชายอ่อนแอต้องพึ่งพาอาศัยบ้านของทางฝ่ายหญิง เมื่อลองครุ่นคิดดูแล้วเรื่องนี้อาจสร้างความอับอายให้แก่เขาไม่น้อยแม้หลินเมิ้งหยาจะไม่รู้เรื่องทั้งหมด แต่ก็พอจะเข้าใจได้ว่าหากส่งตัวฮูหยินหวังกลับไปเช่นนั้น อัตราการเสียชีวิตของนางจะมากถึงร้อยเท่า“โอ้กกก…นายหญิง ข้าขอตัวก่อน”“โอ้กกก…ข้าก็ด้วย”ขณะที่กำลังครุ่นคิดเรื่องนี้ อยู่ๆ ป๋ายจีกับป๋ายซ่าวก็รู้สึกอยากอาเจียนจึงขอตัวออกไปก่อน“พวกนางเป็นอะไรไป?”หลินเมิ้งหยาหันไปมองชิงหูด้วยความสงสัย แต่เขากลับชี้นิ้วไปทางป๋ายจื่อ“ข้าเองก็ไม่รู้ แปลกจังเลย”ป๋ายจื่อใช้ตะเกียบคีบหัวใจหมูขึ้นมา มองทางหลินเมิ้งหยาด้วยความสงสัยหลินเมิ้งหยาเพิ่งรู้ว่าบนโต๊ะมีทั้งหัวใจหมู ตับหมู ไส้หมู ทุกอย่างที่เป็นเครื่องในของหมูมองดูชิงหูที่เก็บซ่อนรอยยิ้มมีเลศนัยเอาไว้ไม่ทัน หลินเมิ้งหยาก็โยนตะเกียบใส่เขา“เจ้าตั้งใจใช่หรือไม่”ชิงหูเอี้ยวตัวหลบตะเกียบของหลินเมิ้งหยาแล้วจิบชาด้วยท่วงท่าสง่างาม“หากเจ้าติดตามข้าไป รับรองว่าจะต้องเจอเรื่อง
