อง“แผนการของพวกเจ้าไม่มีทางสำเร็จ หากใช้กับชาวบ้านธรรมดาก็อาจจะสัมฤทธิ์ผล แต่หากเจ้าคิดจะต่อกรกับจวนอวี้ เจ้าจะใช้เพียงกลอุบายตื้นๆ แต่เพียงเท่านี้ไม่ได้”ฮองเฮาเห็นกลอุบายในวังหลวงมามากมายนับตั้งแต่ตอนที่ไท่จื่อกับหมิงเยว่คะยั้นคะยอให้นางไปที่งานเลี้ยงนางก็เดาเอาไว้แล้วว่าไท่จื่อกับหมิงเยว่กำลังจะลงมือทำอะไรบางอย่างแต่คาดไม่ถึงเลยว่าแม้ตนเองจะอบรมสั่งสอนลูกชายคนนี้มานานตลอดหลายปี แต่เขากลับเติบโตขึ้นมาเป็นคนไร้ประโยชน์
เมื่อพูดถึงฮูหยินหวัง สีหน้าของป๋ายซ่าวกับป๋ายซูพลันเปลี่ยนไป
มีเพียงป๋ายจื่อที่ยังกินอาหารโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว“ไม่รู้ซิ แต่คงจะปล่อยให้นางอยู่ที่นั่นไม่ได้ ข้าจะลองหาวิธีและลองหาสถานที่เงียบสงบให้กับนาง”ป๋ายจีเล่าว่าฤทธิ์ของยาแกล้งตายหมดลงแล้วฮูหยินหวังยังคงมีลมหายใจ ถึงแม้จะอ่อนแรงแต่ก็น่าอัศจรรย์ยิ่งนักหากมิใช่เพราะป๋ายซูตั้งใจฟังจนสังเกตเห็นลมหายใจของฮูหยินหวังแล้วล่ะก็ พวกเขาคงไม่เชื่อว่านางยังมีชีวิตอยู่“แต่เพราะเหตุใดนายหญิงจึงไม่ส่งตัวฮูหยินหวังกลับจวนไปเล่าเจ้าคะ?”ป๋ายจีมองหลินเมิ้งหยา นางรู้สึกว่านายหญิงช่วยชีวิตฮูหยินหวังด้วยความยากลำบาก ตอนนี้ควรจะมอบตัวนางกลับไปให้คนที่บ้านดูแลทว่านายหญิงกลับไม่มีวี่แววว่าจะส่งนางกลับไป“เมื่อช่วยแล้วก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นอาการของนางยังอยู่ในขั้นวิกฤติ พวกเจ้าต้องปิดปากให้สนิทปล่อยให้คนภายนอกคิดว่านางตายไป
