บ หมู่โฮ่วโฮ่วได้โปรดลงโทษลูกด้วยเถิด”ไท่จื่อคุกเข่าอยู่กับพื้น ร่างกายสั่นเทิ้มตอนนั้นกว่าหมู่โฮ่วจะขึ้นเป็นฮองเฮาได้ นางต้องยืนหยัดต่อสู้ตลอดหลายปี แน่นอนว่านางมิได้พึ่งพาเพียงสกุลซ่างกวนแต่เพียงเท่านั้นที่สำคัญที่สุดคือวิธีการที่โหดเหี้ยมอำมหิตและมันสมองอันชาญฉลาด“หาใช่เจ้าคิดไม่รอบคอบ แต่เจ้าคิดไม่ถึงว่าควรจัดการเรื่องนี้เช่นไร เจ้าคิดหรือว่านังเด็กสกุลหลินนั่นจะถูกโค่นลงเพียงเพราะกลอุบายเล็กน้อยแต่เพียงเท่านี้? ใช้สมองตรองดูหน่อยเถิด นางหาใช่นางบำเรอในจวนของเจ้าไม่”ฮองเฮารู้สึกได้ว่าหลินเมิ้งหยาคนนี้มิใช่คนธรรมดาอย่างเปลือกนอกที่แสดงออกมาเด็กคนนั้นจะเป็นเพียงคนธรรมดาได้อย่างไร?“พ่ะ…พ่ะย่ะค่ะ เอ๋อร์เฉินผิดเอง หมู่โฮ่วได้โปรดลงโทษลูกด้วย”สีหน้าของไท่จื่อซีดขาว ความผิดในคราวนี้ของเขามีมากกว่าครั้งก่อนๆ หลายเท่าตัวหมู่โฮ่วเกลียดคนที่มักทำผิดพลาดที่สุด โดยเฉพาะกับลูกชายของตนเอง“หากเด็กสกุลเจียงไร้ประโยชน์แล้ว เจ้าหาโอกาสกำจัดนางไปเสีย แม้หมิงเยว่จะฉลาดไม่มาก แต่นางก็เป็นคนของซีฟาน ต่อจากนี้ไปเจ้าสามารถใช้ประโยชน์จากนางได้ แต่อย่าเผลอปล่อยให้นางหันกลับมาใช้ประโยชน์จากเจ้า เข้าใจหรือไม่?”นางเพ่งพิศลูกชาย สุดท้ายแววตาก็ยังคงเปล่งประกายความวาดหวังหากเป็นคนอื่นนางคงกำจัดทิ้งไปแล้วน่าเสียดาย หากเป็นองค์ชายคนอื่นได้อยู่ในตำแหน่งของไท่จื่อ นางคงไม่อาจใช้งานพวกเขาได้เช่นเดียวกับลูกชายของตนเ
