อคืนมีคนมากมายคิดปองร้ายซิ่งเอ๋อร์ ไท่จื่อจึงส่งทหารองครักษ์ไปคุ้มกันอย่างแน่นหนานอกจากหลินเมิ้งหยาจะเป็นคนจัดการแล้ว เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะเป็นคนอื่นที่ลงมือ“ข้า? ข้าไม่ได้ทำ การตายของนางแสดงให้เห็นว่านางโชคร้ายเอง”แม้จะพูดเช่นนั้นทว่ารอยยิ้มของหลินเมิ้งหยากลับเผยให้เห็นชัดเจนว่ากำลังปิดบังบางสิ่งอยู่“พี่สาว ท่านบอกข้าเถิด ข้าสงสัยเหลือเกิน”หลินจงอวี้รบเร้าหลินเมิ้งหยาพลางกระตุกแขนเสื้อนางด้วยท่าทางออดอ้อน“ความลับของสวรรค์มิควรถูกเปิดเผย วางใจเถิดเมื่อถึงเวลาข้าจะบอกเจ้าเอง”เมื่อเรื่องราวเป็นไปเช่นนี้แล้ว หลินเมิ้งหยาจึงวาดรอยยิ้มอ่อนโยนตอนนี้นางสบายใจขึ้นแล้วคาดว่าไท่จื่อจะไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ อย่างแน่นอนแต่หลินเมิ้งหยาเองก็มิใช่คนที่จะถูกใครแก้เผ็ดเอาได้ง่าย ๆครั้นรุ่งสาง ไท่จื่อมีรับสั่งให้เชิญเสด็จไปที่ตำหนักของฮองเฮาการตายของซิ่งเอ๋อร์เมื่อคืนทำให้พวกเขาคาดไม่ถึงไท่จื่อโกรธเกรี้ยวจนเกือบจะสั่งประหารทหารองครักษ์ทั้งหมดหากมิใช่เพราะคนสนิทของไท่จื่อห้ามเอาไว้ ป่านนี้เลือดคงไหลนองแผ่นดิน“เอ๋อร์เฉินถวายคำนับฮองเฮา”ไท่จื่อคุกเข่าค้อมตัวลง หน้าผากแนบจรดพื้นเพื่อแสดงความเคารพต่อมารดาทว่าดวงตาของฮองเฮากลับปรากฏร่องรอยแห่งความผิดหวังแต่ถึงกระนั้นสีหน้ากลับยังสง่างามดั่งเดิม“ลุกขึ้นเถิด ได้ยินมาว่าซิ่งเอ๋อร์ตายไปแล้ว”ไม่โกรธ ไม่ตำหนินางส่งเสียงเรียบประหนึ่งกำลังพูดเรื่องธรรมดาทว่
