าหัวใจของไท่จื่อกลับรู้สึกเสมือนกำลังดิ่งลงหุบเหวเขารู้จักนิสัยของมารดาตนเองดีหากนางระบายความโกรธออกมายังไม่เท่าไร แต่ถ้าหากสงบนิ่ง แสดงว่านางโกรธเกรี้ยวเข้าแล้วจริงๆดังนั้นเขาจึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“เอ๋อร์เฉินไร้ประโยชน์จึงทำให้หมู่โฮ่วโฮ่วต้องผิดหวัง”“ใช่แล้ว เจ้ามันไร้ประโยชน์ แต่คนที่ไร้ประโยชน์ที่สุดคือคนที่เสนอความคิดเช่นนั้นให้กับเจ้า”คำพูดของฮองเฮาเย็นชาและทิ่มแทงใจแม้คนที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าจะเป็นลูกชายของตนเอง แต่ถึงกระนั้นนางกลับไม่รู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อยหากไท่จื่อไร้ความสามารถ เช่นนั้นองค์ชายคนอื่นคงมาแย่งตำแหน่งจากเขาไปนี่คือความจริงที่โหดร้าย“ฮองเฮาได้โปรดลงโทษกระหม่อมด้วย! เอ๋อร์เฉินคิดไม่รอบคอบ หมู่โฮ่วโฮ่วได้โปรดลงโทษลูกด้วยเถิด”ไท่จื่อคุกเข่าอยู่กับพื้น ร่างกายสั่นเทิ้มตอนนั้นกว่าหมู่โฮ่วจะขึ้นเป็นฮองเฮาได้ นางต้องยืนหยัดต่อสู้ตลอดหลายปี แน่นอนว่านางมิได้พึ่งพาเพียงสกุลซ่างกวนแต่เพียงเท่านั้นที่สำคัญที่สุดคือวิธีการที่โหดเหี้ยมอำมหิตและมันสมองอันชาญฉลาด“หาใช่เจ้าคิดไม่รอบคอบ แต่เจ้าคิดไม่ถึงว่าควรจัดการเรื่องนี้เช่นไร เจ้าคิดหรือว่านังเด็กสกุลหลินนั่นจะถูกโค่นลงเพียงเพราะกลอุบายเล็กน้อยแต่เพียงเท่านี้? ใช้สมองตรองดูหน่อยเถิด นางหาใช่นางบำเรอในจวนของเจ้าไม่”ฮองเฮารู้สึกได้ว่าหลินเมิ้งหยาคนนี้มิใช่คนธรรมดาอย่างเปลือกนอกที่แสดงออกมาเด็กคนนั้นจะเป็นเพียงค
