นธรรมดาได้อย่างไร?“พ่ะ…พ่ะย่ะค่ะ เอ๋อร์เฉินผิดเอง หมู่โฮ่วได้โปรดลงโทษลูกด้วย”สีหน้าของไท่จื่อซีดขาว ความผิดในคราวนี้ของเขามีมากกว่าครั้งก่อนๆ หลายเท่าตัวหมู่โฮ่วเกลียดคนที่มักทำผิดพลาดที่สุด โดยเฉพาะกับลูกชายของตนเอง“หากเด็กสกุลเจียงไร้ประโยชน์แล้ว เจ้าหาโอกาสกำจัดนางไปเสีย แม้หมิงเยว่จะฉลาดไม่มาก แต่นางก็เป็นคนของซีฟาน ต่อจากนี้ไปเจ้าสามารถใช้ประโยชน์จากนางได้ แต่อย่าเผลอปล่อยให้นางหันกลับมาใช้ประโยชน์จากเจ้า เข้าใจหรือไม่?”นางเพ่งพิศลูกชาย สุดท้ายแววตาก็ยังคงเปล่งประกายความวาดหวังหากเป็นคนอื่นนางคงกำจัดทิ้งไปแล้วน่าเสียดาย หากเป็นองค์ชายคนอื่นได้อยู่ในตำแหน่งของไท่จื่อ นางคงไม่อาจใช้งานพวกเขาได้เช่นเดียวกับลูกชายของตนเอง“แผนการของพวกเจ้าไม่มีทางสำเร็จ หากใช้กับชาวบ้านธรรมดาก็อาจจะสัมฤทธิ์ผล แต่หากเจ้าคิดจะต่อกรกับจวนอวี้ เจ้าจะใช้เพียงกลอุบายตื้นๆ แต่เพียงเท่านี้ไม่ได้”ฮองเฮาเห็นกลอุบายในวังหลวงมามากมายนับตั้งแต่ตอนที่ไท่จื่อกับหมิงเยว่คะยั้นคะยอให้นางไปที่งานเลี้ยงนางก็เดาเอาไว้แล้วว่าไท่จื่อกับหมิงเยว่กำลังจะลงมือทำอะไรบางอย่างแต่คาดไม่ถึงเลยว่าแม้ตนเองจะอบรมสั่งสอนลูกชายคนนี้มานานตลอดหลายปี แต่เขากลับเติบโตขึ้นมาเป็นคนไร้ประโยชน์
เพียงเห็นท่าทางของป๋ายซ่าว หลินเมิ้งหยาก็รู้ได้ทันทีว่านางจะต้องมีอะไรปิดบังอยู่
นางยิ้มและไม่พูดเรื่องนี้อีก“จริงสินายหญิง ฮูหยินหวังยังนอนนิ่งอยู่
