ามานานหลายปี ย่อมมีแพ้มีชนะแต่หากครั้งนี้พระสนมเต๋อเฟยคิดจะปกป้องตัวเอง นั่นเท่ากับว่านางต้องเสียสละญาติมิตรของตนเองยกยิ้มขมขื่นพลางส่ายหน้า นางผิดเอง หากมิใช่เพราะนางเอ็นดูเจียงหรูฉินมากนางก็คงไม่เปลี่ยนไปเช่นนี้ เรื่องนี้คงมิอาจโทษคนอื่นได้“ไม่เพคะ พวกเรายังไม่แพ้”หลินเมิ้งหยาเอ่ยออกมา พระสนมเต๋อเฟยกับหลงเทียนอวี้จึงหันไปมองนาง“ซิ่งเอ๋อร์คนนั้นจะต้องตายก่อนไปถึงคุกอย่างแน่นอน นางจะตายในขณะที่อยู่ในการดูแลของฮองเฮา ฉะนั้น เรื่องนี้จึงไม่เกี่ยวข้องกับพวกเรา พอถึงเวลานั้น เรื่องเหล่านี้ก็จะจบสิ้น”อันที่จริงหลินเมิ้งหยาแสดงละครมาโดยตลอดทั้งท่าทางหวาดผวา พ่ายแพ้ ลังเลและสงบนิ่ง ทั้งหมดล้วนเป็นการแสดงของนางที่ต้องการทำให้ฮองเฮาและไท่จื่อดูทั้งสิ้นจนกระทั่งตอนนี้ นางจึงกลับมาเป็นเหมือนเดิมนางยิ้มบางๆหัวใจของหลงเทียนอวี้สั่นไหวแผ่วเบาเหตุใดนางจึงมักทำให้ใครต่อใครประหลาดใจกันนะ“หยาเอ๋อร์ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ เจ้ามั่นใจอย่างนั้นหรือ?”ใบหน้าของพระสนมเต๋อเฟยกลับไม่สนุกตามไปด้วย นางรู้ดีที่สุดว่าฮองเฮาเป็นคนอย่างไรอุตส่าห์จับคนมาได้แล้ว นางไม่มีวันปล่อยไปง่ายๆ“หมู่เฟยโปรดวางพระทัย อีกไม่นานซิ่งเอ๋อร์จะต้องหมดลมหายใจอย่างแน่นอน หมู่เฟยเพียงแต่ต้องแสดงละครอีกสักสองสามวันเท่านั้นเพคะ อย่ากังวลพระทัยไปเลย”หลินเมิ้งหยาเอ่ยอย่างมั่นใจ“หมู่เฟย เมิ้งหยาเป็นคนจัดการด้วยตนเอง เชื่อใจนางสักครั้งเถิด
