ชิ้นๆ ด้วยตนเอง“คงต้องเสียมารยาท เชิญองค์หญิงตามสบาย”หลินเมิ้งหยาเดินออกไปด้วยท่วงท่าสง่างาม ราวกับมองไม่เห็นสายตาโกรธเกรี้ยวของหมิงเยว่“หลินเมิ้งหยา ไม่ว่าช้าหรือเร็ว ข้าจะเหยียบเจ้าให้จมดิน”หมิงเยว่จ้องเขม็งตามหลังหลินเมิ้งหยา ขบฟันเข้าหากันแน่น ราวกับกำลังมองดูม้าห้าตัวแยกร่างของหลินเมิ้งหยาออกจากกันอย่างไรอย่างนั้น“นายหญิง เมื่อครู่ท่านคุยอะไรกับองค์หญิงหมิงเยว่หรือเจ้าคะ?”ป๋ายจีเดินเข้ามาหาด้วยความกังวล ขณะที่องค์หญิงหมิงเยว่ยังอยู่ที่จวน พวกนางเคยฉีกหน้าองค์หญิงหลายต่อหลายรอบจะพูดว่าอย่างไรดีนะ ความงามขององค์หญิงหมิงเยว่มิได้ด้อยกว่านายหญิงแต่พวกนางกลับรู้สึกเสมอว่าองค์หญิงผู้นี้มิได้เป็นคนธรรมดาดั่งรูปลักษณ์ภายนอกยิ่งไปกว่านั้น ต่อมาพวกนางได้ข่าวลืออื้อฉาวต่างๆ นานา ของนาง ดังนั้นพวกนางจึงรู้สึกว่าองค์หญิงผู้นี้จะต้องมิใช่คนดีอย่างแน่นอน“อย่าไปสนใจนางเลย มาเถิด พวกเราทำเรื่องที่ควรทำกันจะดีกว่า”หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า โยนสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องคิดออกจากสมองมีผู้ที่ยังไม่ได้ทดสอบอีกเพียงไม่กี่คนเท่านั้น เมื่อดูจากรายชื่อ ในที่สุดก็มาถึงคนที่น่าสงสัยที่สุดอย่างเจียงหรูฉินหลินเมิ้งหยาหรี่ตา นางเดาไว้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนทำฉะนั้นนางจึงตั้งใจกำชับป๋ายจีให้เก็บเจียงหรูฉินเอาไว้เป็นคนสุดท้ายยิ่งมีรายชื่อเป็นคนสุดท้าย นางจะยิ่งตื่นตระหนกนางต้องการให้เจียงหรูฉินกลายเป็นนกตื่นธนู“คนต่อไป คุณ
