หนูเจียงหรูฉินและสาวใช้ซิ่งเอ๋อร์”ป๋ายจียังคงขานชื่อด้วยท่าทางสงบนิ่ง ทว่าฝ่ามือของเจียงหรูฉินกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อนางส่งสายตาเป็นสัญญาณให้กับซิ่งเอ๋อร์อย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่าร่างกายของซิ่งเอ๋อร์กลับสั่นเทิ้ม ไม่ยอมเงยหน้า“อย่าลืมนึกถึงชีวิตของพ่อแม่และน้องชายของเจ้า!”เจียงหรูฉินกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของซิ่งเอ๋อร์สาวใช้ผู้น่าสงสารใกล้จะสติแตกเต็มที ร่างกายสั่นสะท้าน“คุณหนู ได้โปรดเมตตาครอบครัวของข้าด้วยเจ้าค่ะ”ในที่สุดซิ่งเอ๋อร์ก็ตัดสินใจ ฝืนพาร่างกายที่กำลังสั่นเทาก้าวออกจากกลุ่มคน“ซิ่งเอ๋อร์ เจ้าจะทำอะไร?”เจียงหรูฉินทั้งตื่นตะลึงและรู้สึกยินดีในคราวเดียวกันในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็จะถูกำจัดเสียที ทว่าสีหน้าของนางยังคงสงบนิ่ง“คุณหนู ซิ่งเอ๋อร์ ซิ่งเอ๋อร์ต้องได้รับโทษเจ้าค่ะ”สายตาของทุกคนจับจ้องมองทางซิ่งเอ๋อร์ที่กำลังคุกเข่าร้องห่มร้องไห้อยู่บนพื้นฮองเฮาที่หลับตาอยู่ตลอดเวลาถูกเสียงร้องไห้ตรงหน้าทำให้ตกใจเล็กน้อย นางลืมตาขึ้น ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องไปที่ร่างกำลังซึ่งกำลังสั่นเทาตรงหน้า“หืม? เจ้าทำผิดกระไร พูดให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้?”คิดจะเสียสละตนเองอย่างนั้นหรือ? หลินเมิ้งหยาล่วงรู้ได้ทันที ทว่า นางยังคงสงบนิ่งกลับกันเสียงของนางกลับเจือไปด้วยอารมณ์นึกสนุก“ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว หนู่ปี้คงมิอาจปิดบังพระองค์ได้อีก ชายาอวี้เป็นผู้สั่งให้หนู่ปี้ทำเรื่องนี้เพื่อใส่ร้ายคุณหนูของข้า”เพียง
