างหยิ่งผยองของคนตัวสูงตรงหน้า บรรยากาศเศร้าสร้อยจึงหายไปชั่วคราวหลินเมิ้งหยาไม่รู้ว่าควรเอ่ยอะไรดี หรือคุกแห่งนี้จะกลายเป็นสวนผักที่ถูกลืมกันนะแม้จะเป็นสวนผักที่ถูกลืม แต่พวกนางก็มิใช่แตงกวาหรือมันฝรั่งที่ใครคิดจะมาเด็ดก็เด็ดได้“ท่านอ๋อง เหตุใดจึงมาที่นี่หรือเจ้าคะ?”ป๋ายจีส่งเสียงร้อง กระตุกชายเสื้อของหลินเมิ้งหยาให้หันไปมองทางหน้าประตูหลงเทียนอวี้ยืนอยู่ที่นั่น เขาได้ยินเรื่องทุกอย่าง นับแต่ตอนที่ป๋ายจีพูดว่าจะสละชีวิตของตนเองเขาไม่รู้ว่าความรู้สึกเหล่านั้นเป็นเช่นไร เหตุใดป๋ายจีกับป๋ายซ่าวจึงกล้าที่จะสละชีวิตของตนเองเพื่อรับผิดแทนหลินเมิ้งหยาแต่เขารู้ หลินเมิ้งหยามีความสำคัญไม่น้อยไปกว่าคนในครอบครัวของพวกนาง“ข้าจะปกป้องพวกเจ้าทุกคน”เขาเอ่ยเพียงประโยคเดียวก่อนจะจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกหลินเมิ้งหยามองตามหลัง ประโยคนั้นของเขาดังก้องในหูซ้ำๆให้ตายเถอะ…หล่อชะมัดหลงเทียนอวี้มิใช่คนที่จะสัญญาอะไรกับใครง่ายๆ แต่ว่าทุกเรื่องที่เขารับปาก เขามักจะทำสำเร็จเสมอไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหัวใจที่เคยเต้นระรัวพลันสงบนิ่งลงแปลกจริง ทั้งที่เขาพูดเพียงประโยคเดียวเท่านั้น“มีคนช่วยแล้ว พวกเรารอดแล้ว นายหญิง ดีจังเลยเจ้าค่ะ”ป๋ายซ่าวดีใจมาก สำหรับพวกนางแล้วหลงเทียนอวี้เป็นคนที่เชื่อถือได้ทว่าหัวใจของหลินเมิ้งหยากลับเกิดความรู้สึกที่แตกต่างออกไปผู้ชายคนนั้นมักทำให้หัวใจของนางสั่นไหวโดยไม่ตั้งใจเสมอ“เอาล่ะ ตั
