วดตอนแรกนางคิดว่าตนเองจะต้องอาศัยอยู่บนโลกใบนี้เพียงลำพังแต่คิดไม่ถึงเลยว่าเมล็ดที่นางได้หว่านออกไปอย่างไม่ตั้งใจ ตอนนี้จะงอกงาม ผลิดอกออกผลแล้ว“ไอหยา พวกเจ้าอย่าร้องไห้ มีเหล่าเหนียงอยู่ทั้งคน ไม่ว่าใครก็จะทำอะไรพวกเจ้าไม่ได้”ชิงหูเท้าเอว ดูท่าจะคุ้นชินกับท่าทางการเป็นผู้หญิงของตนเสียแล้วปากร้องว่าเหล่าเหนียงอย่างนั้นอย่างนี้หลินเมิ้งหยารู้สึกอึ้งเล็กน้อย เหตุใดนางจึงลืมเขาไปกันนะ“วางใจเถิด แม้เหล่าเหนียงจะต่อยตีกับคนทั้งหมดนั่นไม่ได้ แต่เหล่าเหนียงเก่งเรื่องลักขโมย หากพวกนั้นจับพวกเจ้าไปเข้าคุก เช่นนั้นเหล่าเหนียงจะหาทางพาพวกเจ้าออกมาเอง”เมื่อได้เห็นท่าทางหยิ่งผยองของคนตัวสูงตรงหน้า บรรยากาศเศร้าสร้อยจึงหายไปชั่วคราวหลินเมิ้งหยาไม่รู้ว่าควรเอ่ยอะไรดี หรือคุกแห่งนี้จะกลายเป็นสวนผักที่ถูกลืมกันนะแม้จะเป็นสวนผักที่ถูกลืม แต่พวกนางก็มิใช่แตงกวาหรือมันฝรั่งที่ใครคิดจะมาเด็ดก็เด็ดได้“ท่านอ๋อง เหตุใดจึงมาที่นี่หรือเจ้าคะ?”ป๋ายจีส่งเสียงร้อง กระตุกชายเสื้อของหลินเมิ้งหยาให้หันไปมองทางหน้าประตูหลงเทียนอวี้ยืนอยู่ที่นั่น เขาได้ยินเรื่องทุกอย่าง นับแต่ตอนที่ป๋ายจีพูดว่าจะสละชีวิตของตนเองเขาไม่รู้ว่าความรู้สึกเหล่านั้นเป็นเช่นไร เหตุใดป๋ายจีกับป๋ายซ่าวจึงกล้าที่จะสละชีวิตของตนเองเพื่อรับผิดแทนหลินเมิ้งหยาแต่เขารู้ หลินเมิ้งหยามีความสำคัญไม่น้อยไปกว่าคนในครอบครัวของพวกนาง“ข้าจะปกป้องพวกเจ้าทุ
