์ไม่ลังเลเลยที่จะพยักหน้าลง อันที่จริงเจียงหรูฉินเพิ่งจะยัดมันให้นางเมื่อครู่“อืม ป๋ายซ่าวจงไปดูหน่อยซิว่าใช้ธนบัตรของพวกเราหรือไม่?”ทันทีที่สิ้นเสียงของหลินเมิ้งหยา ป๋ายซ่าวก้าวไปข้างหน้า ถวายคำนับ คุกเข่าลงบนพื้นแล้วมองดูให้ละเอียด“ทูลพระชายา หาใช่ธนบัตรของพวกเราไม่ บนธนบัตรขาดอะไรบางอย่างไปเจ้าค่ะ”คำพูดของป๋ายซ่าวทำให้คิ้วของเจียงหรูฉินขมวดเข้าหากันไม่สิ นี่เป็นธนบัตรของจวนอวี้จริงๆ เหตุใดจึงขาดของบางอย่างไปได้?เห็นได้ชัดว่านางกำลังหาข้อแก้ตัว“เช่นนั้นเจ้าลองพูดมาเถิดว่าขาดอะไรไป?”หลินเมิ้งหยายังคงแสดงท่าทีไม่สนใจ“ทูลพระชายา ธนบัตรของพวกเราล้วนถูกประทับตราประจำตัวของพระองค์ ธนบัตรทุกใบที่ทุกจวนของราชวงศ์ใช้ล้วนส่งมาจากฝ่ายในของพระราชวัง ดังนั้นเพื่อให้เกิดข้อแตกต่าง ด้านบนธนบัตรจึงถูกประทับตราประจำจวนเอาไว้ แต่ธนบัตรใบนี้ไม่มีเพคะ”“ไม่จริง ธนบัตรใบนี้มีตราประทับของจวนอวี้!”
“ไม่ ป๋ายจี เจ้ามีน้องชายน้องสาวให้ดูแลมากมาย หากเกิดเรื่องกับเจ้าขึ้นมา พวกเขาจะทำอย่างไร?”
ป๋ายซ่าวรีบส่ายหน้า ใบหน้างดงามรูปไข่เผยให้เห็นหยาดน้ำตาที่กำลังรินไหลอย่างน่าสงสาร“นายหญิง ข้าไปเองดีกว่าเจ้าค่ะ แม่ของข้าเป็นคนเห็นแก่เงิน ขอเพียงมอบงานให้นางเล็กน้อย นางก็ไม่สนใจแล้วว่าลูกสาวจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร ให้ข้าไปเถิด ชาติหน้าข้าก็จะยังเกิดมาเป็นสาวใช้ของท่าน”พายุที่ถาโถมเข้ามาทำให้หัวใจของหลินเมิ้งหยาเจ็บป
