วด พวกเราจะมิยินยอมให้ลูกสาวของตนเองทำเรื่องเสื่อมเสียจนตกเป็นขี้ปากของชาวบ้าน อีกอย่าง…จงเรียกข้าว่าชายาอวี้”หลินเมิ้งหยาเอ่ยชัดถ้อยชัดคำเพื่อทิ่มแทงหมิงเยว่เพียงประโยคเดียว กลับทำให้หมิงเยว่โกรธจนแทบกระอักเลือดยิ่งไปกว่านั้นนางได้เอ่ยซ้ำเติมเรื่องข่าวฉาวของหมิงเยว่ ดังนั้น องค์หญิงผู้งดงามแทบจะอยากเข้าไปฉีกร่างของหลินเมิ้งหยาออกเป็นชิ้นๆ ด้วยตนเอง“คงต้องเสียมารยาท เชิญองค์หญิงตามสบาย”หลินเมิ้งหยาเดินออกไปด้วยท่วงท่าสง่างาม ราวกับมองไม่เห็นสายตาโกรธเกรี้ยวของหมิงเยว่“หลินเมิ้งหยา ไม่ว่าช้าหรือเร็ว ข้าจะเหยียบเจ้าให้จมดิน”หมิงเยว่จ้องเขม็งตามหลังหลินเมิ้งหยา ขบฟันเข้าหากันแน่น ราวกับกำลังมองดูม้าห้าตัวแยกร่างของหลินเมิ้งหยาออกจากกันอย่างไรอย่างนั้น“นายหญิง เมื่อครู่ท่านคุยอะไรกับองค์หญิงหมิงเยว่หรือเจ้าคะ?”ป๋ายจีเดินเข้ามาหาด้วยความกังวล ขณะที่องค์หญิงหมิงเยว่ยังอยู่ที่จวน พวกนางเคยฉีกหน้าองค์หญิงหลายต่อหลายรอบจะพูดว่าอย่างไรดีนะ ความงามขององค์หญิงหมิงเยว่มิได้ด้อยกว่านายหญิงแต่พวกนางกลับรู้สึกเสมอว่าองค์หญิงผู้นี้มิได้เป็นคนธรรมดาดั่งรูปลักษณ์ภายนอกยิ่งไปกว่านั้น ต่อมาพวกนางได้ข่าวลืออื้อฉาวต่างๆ นานา ของนาง ดังนั้นพวกนางจึงรู้สึกว่าองค์หญิงผู้นี้จะต้องมิใช่คนดีอย่างแน่นอน“อย่าไปสนใจนางเลย มาเถิด พวกเราทำเรื่องที่ควรทำกันจะดีกว่า”หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า โยนสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องคิดออกจ
