ส่เสื้อผ้าเหมือนกัน หากสาวใช้ของหม่อมฉันใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายจริง เช่นนั้นชุดของพวกนางก็จะต้องสะดุดตาใครบ้างมิใช่หรือ? พวกนางที่มีเสื้อผ้าสีสันผิดแผกแตกต่างไปเช่นนี้จะไม่ถูกใครพบเห็นเลยหรือเพคะ?”
นี่คือจุดประสงค์ที่หลินเมิ้งหยาแอบซ่อนเอาไว้ คืนนี้นอกจากสาวใช้ประจำตัวของตระกูลอื่นแล้ว ทุกคนล้วนสวมใส่ชุดสีเทา
คนรับใช้ของนางกับหลงเทียนอวี้สวมใส่ชุดสีขาว
อีกทั้งคนที่มาคอยรับใช้อยู่ในตำหนักล้วนเป็นคนที่ไว้ใจได้
ด้านนอกห้ามมิให้ใครเข้ามา
ด้านในห้ามมิให้ใครติดต่อกับคนภายนอก
หากมีการติดต่อกันจะต้องผ่านการตรวจสอบจากพ่อบ้านเติ้งและหลินขุยก่อน
ดังนั้นทันทีที่หลินเมิ้งหยาเอ่ย คนส่วนใหญ่จึงรีบพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“พระชายาพูดได้อย่างถูกต้อง เมื่อครู่หม่อมฉันยืนอยู่ข้างกายพระชายา อีกทั้งยังไม่พบเห็นทาสรับใช้คนใดในจวนเข้าใกล้ต้นเก๊กฮวย เมื่อลองคิดดูแล้ว จะต้องเป็นคนนอกอย่างแน่นอน”
หลินเมิ้งหยาหันไปมองทางคนผู้นั้น ดูจากการแต่งกาย นางดูเหมือนลูกคุณหนูจากตระกูลเศรษฐี
ทว่าใบหน้ากลับสวมใส่หน้ากากเอาไว้ ดังนั้นจึงไม่มีใครเห็นหน้านางได้อย่างชัดเจน น้ำเสียงเคร่งขรึมเล็กน้อย บางทีอาจจะไม่อยากให้ใครจำนางได้
นางพยักหน้าลงเบาๆ เสมือนเอ่ยทักทายฝ่ายตรงข้าม
หญิงสาวสวมหน้ากากคนนั้นเองก็พยักหน้ารับ แล้วซ่อนตัวในฝูงชน
“เรื่องนี้น่าสงสัยยิ่งนัก”
นานกว่าฮองเฮาจะเอ่ยออกมา
หลินเมิ้งหยาเริ่มรู้สึกว่ากำลังเจอเข้ากับ
