เรื่องยุ่งยาก นางพูดอธิบายออกไปอย่างมากมาย แต่ฮองเฮากลับไม่ยอมปริปากพูดอะไร
“เหตุเพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับราชวงศ์ อีกทั้งของยังถูกพบเจอในสวนของเจ้า เช่นนั้นเจ้าจะต้องรับผิดชอบและหาตัวคนผิดมาลงโทษใช่หรือไม่?”
เพียงฮองเฮาเอ่ยออกมา หลินเมิ้งหยารู้สึกได้ทันทีว่าตนเองกำลังเจอเรื่องยุ่งยากเข้าแล้ว
หากนางพูดว่าใช่ เช่นนั้นฮองเอาอาจช่วยนางหาตัวคนผิด บางทีฮองเฮาอาจจะพาตัวนางไป
หากพูดว่าไม่ใช่ เช่นนั้นเท่ากับนางกำลังกินปูนร้อนท้อง
“ฮองเฮาตรัสถูกพ่ะย่ะค่ะ ดังนั้น นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เอ๋อร์เฉินจะขังพระชายาเอาไว้ในจวน อีกทั้งยังช่วยหมู่โฮ่วโฮ่วตรวจสอบเรื่องนี้ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของราชวงศ์ เอ๋อร์เฉินจะรับผิดชอบเรื่องนี้เอง”
เสียงเคร่งขรึมระคนเย็นชาดังขึ้น
ร่างสูงโปร่งของหลงเทียนอวี้ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน
เขาสืบเท้าเข้ามาทีละก้าว
หากมีเขาอยู่ หลินเมิ้งหยาก็ไม่รู้สึกกังวลอะไรอีกแล้ว
แม้จะสวมใส่ชุดยาวธรรมดา แต่ทว่ากลับดูโดดเด่นและน่าเกรงขาม
สายตาเย็นชาชำเลืองไปทางหลงเทียนอวี้ ลึกๆ ในใจนางอดรู้สึกริษยาไม่ได้
เหตุใดลูกชายที่โดดเด่นเช่นนี้จึงไปเกิดในท้องของนังแพศยาคนนั้น
เหตุใดหลงเทียนอวี้จึงเหมือนกับบิดาของเขานัก
ฉะนั้น หลงเทียนอวี้จึงต้องตาย!
“เอ๋อร์เฉินถวายคำนับหมู่โฮ่ว หมู่โฮ่วอย่าได้กริ้วไปเลยพ่ะย่ะค่ะ เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ เอ๋อร์เฉินมีส่วนต้องรับผิดชอบ”
เมื่ออยู่ต่อหน้
