ดิบไปแล้ว
แต่หลินเมิ้งหยามิอาจหาหลักฐานยืนยันเรื่องนี้ได้
หากพูดออกไปก็จะเป็นเพียงข้ออ้างในการปัดความรับผิดชอบ
สู้นางรอดูสถานการณ์ก่อนแล้วค่อยแก้ปัญหาจะดีกว่า
“ไอหยา พวกเจ้าดูซิ นั่นอะไรน่ะ?”
สายตาของทุกคนหันไปทางต้นเสียง
ผอจื่อที่อยู่ใกล้ที่สุดจู่ๆ ก็รีบเข้าไปในดงดอกไม้แล้วหยิบของบางอย่างออกมา
“นั่นอะไร? เอามาให้เปิ่นกงดูหน่อย”
เพราะฮองเฮาอยู่ที่นี่ ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าคัดค้าน
ผอจื่อคนนั้นแสดงสีหน้าลังเล แต่ก็นำของชิ้นนั้นวางลงบนผ้าเช็ดหน้าแล้วยื่นให้ฮองเฮา
ของที่เหมือนถุงกระดาษเล็กๆ ถูกวางลงบนโต๊ะเบื้องหน้าฮองเฮา ทุกคนล้วนมองเห็นได้อย่างชัดเจน
นางกำนัลของฮองเฮารีบเข้ามายืนต่อหน้าทุกคนแล้วแกะถุงกระดาษใบนั้นออก
ได้เห็นถุงกระดาษสีแดงถูกฉีกออก ก่อนที่ผงสีขาวจะกระจายออกมา
“นี่มัน….”
สีหน้าของพระสนมเต๋อเฟยขาวซีด หันไปมองหลินเมิ้งหยา เป็นครั้งแรกที่ดวงตาแสดงถึงความกระวนกระวาย
ด้านบนถุงกระดาษใบนั้นยังมีตัวอักษรเขียนเอาไว้ด้วย
หลินเมิ้งหยาคิดจะมองให้ละเอียด แต่กลับได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวของฮองเฮาดังขึ้นมาเสียก่อน
“เข้ามา! จับตัวหลินเมิ้งหยากับหลงเทียนอวี้เอาไว้ คนที่คิดร้ายต่อราชวงศ์จะต้องถูกลงโทษ”
ทุกคนผงะไปเพราะโทษทัณฑ์ที่ถูกประกาศ แม้แต่หลินเมิ้งหยากับพระสนมเต๋อเฟยเองก็เช่นเดียวกัน
ทั้งที่เป็นเพียงฝุ่นผงเล็กน้อยเท่านั้น เหตุใดจึงกลายเป็นการประสงค์ร้ายกับราชวงศ์ไปได้?
“ช้าก่อน ฮองเฮาเพ
