ดวงตาของนางเวลาพูดถึงไท่จื่อหลินเมิ้งหยารู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้กำลังถูกความรักครอบงำดวงตาเผยให้เห็นร่องรอยของความเสียดาย แต่ชายารองจางเป็นคนเลือกหนทางเส้นนี้เองตัวนางเป็นเพียงน้ำที่จะพาเรือแล่นไปเท่านั้น“ได้ ข้าจะร่วมมือกับเจ้า แต่ไท่จื่อจะต้องสงสัยสนมในจวนอย่างแน่นอน หลังจากที่เจ้ากลับไปแล้ว อย่าลืมแอบเอารองเท้า ชุดกระโปรงออกไปซักให้สะอาด ระวังอย่าให้หลงเหลือร่องรอยใดๆ เท่านี้เจ้าจะมีโอกาสทำให้ไท่จื่อได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนาง”หลินเมิ้งหยาเอ่ยออกมาด้วยความปรารถนาดี เพื่อทำให้ชายารองจางคิดว่านางเป็นคนดีชายารองจางขอบคุณหลินเมิ้งหยาด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะหายไปในความมืดอีกครั้ง“เจ้าเด็กน้อย เจ้าเชื่อนางอย่างนั้นหรือ? ”ชิงหูที่ยืนเงียบตลอดเวลาเอ่ยถาม“เชื่อ เหตุใดจึงไม่เชื่อเล่า? ข้ายังเชื่ออีกด้วยว่านางต้องการชิงความรักจากไท่จื่อคืนมา”หลินเมิ้งหยาจัดผ้าคลุมของตนเองอีกครั้ง ก่อนจะเดินกลับทว่า นางมิได้กลับไปยังห้องเดิมที่จากมา แต่กลับเดินลัดเลาะเส้นทางเล็ก ๆ จนกระทั่งมาถึงเรือนไม้หลังเล็กที่ไม่โดดเด่นหลังหนึ่งป๋ายซูยกโคมไฟสูงขึ้น ภายในคือคนที่ควรจะเป็นหญิงสาวร่วมสวาทในห้องนั้นองค์หญิงหมิงเยว่กำลังนอนหลับสนิท“หลับสบายเสียจริง เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ตอนนี้ถึงตาเจ้าแล้ว”ชิงหูหัวเราะคิกคัก ดวงตาที่กำลังมองหลินเมิ้งหยาหรี่เล็กลง“เจ้านี่หนา ช่างเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจยิ่งนัก”ประโยคตำหนิติเ
